Поляна - Александр Дюмин

Тот июнь, что в глаза мои глянул,

Улыбаясь, мечтая, пророча

Нас привёл на лесную поляну

Где светло от берёз даже ночью.

Там сороки хвостами вертели,

Там, озябшие в травах до дрожи,

Не нашли двух солистов похожих.

И созрело заветное слово

В час, когда я назвал тебя «милой»,

Ты сказала, что любишь другого

И об этом, сказав, позабыла.

Я уйду по густому туману,

Стану жить веселее и проще,

Но, прошу тебя, эту поляну

Никому не показывай больше.

Но, прошу тебя, эту поляну

Никому не показывай больше.

Die juni die in mijn ogen keek,

Glimlachen, dromen, profeteren

Hij bracht ons naar een open plek in het bos

Waar het zelfs 's nachts licht is van berken.

Daar draaiden eksters met hun staarten,

Daar, gekoeld in het gras tot het punt van beven,

Ze vonden geen twee solisten vergelijkbaar.

En het gekoesterde woord is gerijpt

Op het uur dat ik je "lief" noemde,

Je zei dat je van iemand anders houdt

En dat gezegd hebbende, was ik het vergeten.

Ik zal door de dikke mist gaan,

Ik zal leuker en gemakkelijker leven

Maar, ik smeek je, deze opruiming

Laat niemand anders zien.

Maar, ik smeek je, deze opruiming

Laat niemand anders zien.