Где-то далеко - T9

Если бы люди могли остановить дни,

Я бы стал ветром в поле и облетел страны

Я бы помог всем забыть обиды и зло,

Пустые войны и смерти, но видно не суждено

Каждый раз я плачу всердцах, смотря на стариков,

На границы жизней людей и молодых дураков

Избавьте от оков!

Но кара умных — горе,

А карма глупых — насмешки, тупых проблем море

Дети играют в войну, отцы на дне стакана,

Матери работают за троих, тянется дней пустых драма

Скупых семь нот гамма качает души в такт,

Лирика объединяет людей — это далеко не придуманный факт

Темные переходы, протянутые руки, залитые глаза,

Судьбы, одежды, души на дне скуки,

Их дети плачут ночами.

Боже за что нам это?

Мы слышали про счастье!

Люди хорошо живут где-то

Припев:

Звезды подарила ночь,

Оставив беды солнцу, впустив в дома темноту

Небо унеси печали прочь,

Сильными сделай людей, освободи смысл дней

Где-то далеко, где расцветают грезы,

Зреют плоды добра, и не текут слезы,

Под кронами счастья люди не помнят бед,

И льются реки радости за гранью счета лет

Где-то далеко, где расцветают грезы,

Зреют плоды добра, и не текут слезы,

Под кронами счастья люди не помнят бед,

И льются реки радости за гранью счета лет

Где-то далеко…

Порою роем у края рая норы минора в горе,

Стоя по трое в строе рубим кроны Рубикона,

Под краны подставляем рук раны крови покроя

Да я и сам в этом море топлю корму, не скрою

Коридоры вздора по грамму сводят с ума маму,

Мало по малу с тылу остыли в пыли дали

Или пули били в стили и порвали дни мои,

Но метели метили на мели параллелей земли

Капли тая стекают по лицам любимых,

Вдох — выдох и у обоих сердца вывих

Их стих будут писать крыльями в облаках —

Слово за словом оловом, потом за взмахом взмах

Путями нити маня тянут прямо в Heaven City,

Сливая силами сердца в едином монолите.

Молите простить всех тех, кого ковал грех,

Колол колами лени в пламени клоня колени

Звезды подарила ночь,

Оставив беды солнцу, впустив в дома темноту

Небо унеси печали прочь,

Сильными сделай людей, освободи смысл дней

Припев:

Где-то далеко, где расцветают грезы,

Зреют плоды добра, и не текут слезы,

Под кронами счастья люди не помнят бед,

И льются реки радости за гранью счета лет

Где-то далеко, где расцветают грезы,

Зреют плоды добра, и не текут слезы,

Под кронами счастья люди не помнят бед,

И льются реки радости за гранью счета лет

Под кронами счастья люди не помнят бед,

И льются реки радости за гранью счета лет

Als mensen de dagen konden stoppen

Ik zou de wind in het veld worden en door de landen vliegen

Ik zou iedereen helpen beledigingen en kwaad te vergeten,

Lege oorlogen en doden, maar blijkbaar niet voorbestemd

Elke keer als ik huil in mijn hart, kijkend naar de oude mensen,

Naar de grenzen van het leven van mensen en jonge dwazen

Weg met de boeien!

Maar de straf van de slimme is verdriet,

En het karma van de dommen is belachelijk, een zee van domme problemen

Kinderen spelen oorlog, vaders op de bodem van een glas,

Moeders werken drie, dagen van leeg drama slepen zich voort

Mean zeven noten gamma schudt zielen op het ritme,

Teksten brengen mensen samen - dit is verre van een verzonnen feit

Donkere passages, uitgestrekte handen, volgelopen ogen,

Lot, kleding, zielen op de bodem van verveling,

Hun kinderen huilen 's nachts.

God, waar doen we dit voor?

We hebben gehoord over geluk!

Mensen leven ergens goed

Refrein:

De nacht gaf de sterren

Problemen aan de zon overlatend, duisternis in de huizen latend

De hemel neemt verdriet weg

Maak mensen sterk, laat de betekenis van dagen los

Ergens ver weg waar dromen bloeien

De vruchten van goedheid rijpen, en tranen vloeien niet,

Onder de kronen van geluk herinneren mensen zich geen problemen,

En rivieren van vreugde stromen voorbij de telling van jaren

Ergens ver weg waar dromen bloeien

De vruchten van goedheid rijpen, en tranen vloeien niet,

Onder de kronen van geluk herinneren mensen zich geen problemen,

En rivieren van vreugde stromen voorbij de telling van jaren

Ergens ver weg…

Soms graven we aan de rand van het paradijs van een gat in een minderjarige in verdriet,

Staande in drieën op een rij, hakken we de kronen van de Rubicon,

Onder de kranen vervangen we de handen van de wond van de bloedsnede

Ja, ik verdrink zelf de achtersteven in deze zee, ik zal me niet verstoppen

Gangen van onzin per gram maken moeder gek

Van achteren koelden ze beetje bij beetje af in het stof

Of kogels raken stijlen en scheurden mijn dagen,

Maar sneeuwstormen waren gestrande parallellen van de aarde

Smeltende druppels stromen langs de gezichten van dierbaren,

Adem in - adem uit en beide harten ontwrichten

Hun vers zal worden geschreven met vleugels in de wolken -

Woord voor woord tin, dan swipe voor swipe

Wenkende draden worden rechtstreeks naar Heaven City getrokken,

Samensmelten met de krachten van het hart in een enkele monoliet.

Bid om al diegenen te vergeven die door de zonde zijn gesmeed,

Ik prikte luiheid met stokken in de vlam, mijn knieën gebogen

De nacht gaf de sterren

Problemen aan de zon overlatend, duisternis in de huizen latend

De hemel neemt verdriet weg

Maak mensen sterk, laat de betekenis van dagen los

Refrein:

Ergens ver weg waar dromen bloeien

De vruchten van goedheid rijpen, en tranen vloeien niet,

Onder de kronen van geluk herinneren mensen zich geen problemen,

En rivieren van vreugde stromen voorbij de telling van jaren

Ergens ver weg waar dromen bloeien

De vruchten van goedheid rijpen, en tranen vloeien niet,

Onder de kronen van geluk herinneren mensen zich geen problemen,

En rivieren van vreugde stromen voorbij de telling van jaren

Onder de kronen van geluk herinneren mensen zich geen problemen,

En rivieren van vreugde stromen voorbij de telling van jaren