Testamento - Silvio Rodríguez

Como la muerte anda en secreto

y no se sabe qu maana,

yo voy a hacer mi testamento,

a repartir lo que me falta

pues lo que tuve ya est hecho,

ya est abrigado, ya est en casa.

Yo voy a hacer mi testamento

para cerrar cuentas soadas.

Le debo una cancin a la sonrisa,

a la sonrisa de manantial, esa que salta:

le debo una cancin a toda prisa

para que quede que estuvo cerca, agazapada.

Le debo una cancin a lo que supe,

a lo que supe y no pudo ser ms que silencio:

le debo una cancin, una que ocupe

la cantidad de mordazamor de un juramento.

Le debo una cancin a los pecados,

a los pecados que no gast, los que no pude:

le debo una cancin, no como hermano,

slo de sal que el delectador tambin alude.

Le debo una cancin a la mentira,

a la mentira pequea, frgil, casi salva:

le debo una cancin endurecida,

una cancin asesina, bruta, sanguinaria.

Le debo una cancin al oportuno,

al oportuno mutilador de cuanta ala:

le debo una cancin de tono oscuro

que lo encadene a vagar su eterna madrugada.

Le debo una cancin a las fronteras,

a las fronteras humanas, no a las del misterio:

le debo una cancin tan poco nueva

como la voz ms elemental de los colegios.

Le debo una cancin a una bala,

a un proyectil que debi esperarme en una selva:

le debo una cancin desesperada,

desesperada por no poder llegar a verla.

Le debo una cancin al compaero,

al compaero de riesgos, al de la victoria:

le debo una cancin de canto nuevo,

una bandera comn que vuele con la historia.

Le debo una cancin, una, a la muerte,

una a la muerte voraz que se comer tanto:

le debo una cancin en que hunda el diente

y luego esparza con la explosin fuegos del canto.

Le debo una cancin a lo imposible,

a la mujer, a la estrella, al sueo que nos lanza:

le debo una cancin indescriptible

como una vela inflamada en vientos de esperanza.

Terwijl de dood in het geheim rondloopt

en je weet niet wat morgen,

Ik ga mijn testament maken,

om te verdelen wat ik mis

want wat ik had is al gedaan,

Hij is al warm, hij is al thuis.

Ik ga mijn testament maken

om droomrekeningen te sluiten.

Ik heb een lied te danken aan de glimlach,

naar de lenteglimlach, degene die springt:

Ik ben je haast een liedje schuldig

zodat het dichtbij blijft, gehurkt.

Ik heb een lied te danken aan wat ik wist

tot wat ik wist en het kon niet meer zijn dan stilte:

Ik ben hem een ​​lied schuldig, een dat in beslag neemt

de hoeveelheid lovegag in een eed.

Ik heb een lied te danken aan de zonden,

tot de zonden die ik niet heb besteed, de zonden die ik niet kon:

Ik ben hem een ​​lied schuldig, niet als een broer,

alleen zout waar de lezer ook op zinspeelt.

Ik heb een lied te danken aan de leugen,

naar de kleine, breekbare, bijna geredde leugen:

Ik ben hem een ​​verhard lied schuldig,

een moorddadig, brutaal, bloeddorstig lied.

Ik ben een lied verschuldigd aan de gelegenheid,

aan de tijdige verminker van hoeveel vleugels:

Ik ben hem een ​​pikdonker lied schuldig

die hem ketent om door zijn eeuwige dageraad te dwalen.

Ik ben een lied verschuldigd aan de grenzen,

naar menselijke grenzen, niet naar die van mysterie:

Ik ben hem zo'n klein nieuw liedje verschuldigd

als de meest elementaire stem van de scholen.

Ik heb een lied te danken aan een kogel

naar een projectiel dat in een jungle op me moet hebben gewacht:

Ik ben hem een ​​wanhopig lied schuldig

wanhopig om haar niet te kunnen zien.

Ik heb een lied te danken aan mijn partner,

aan de partner van risico's, aan die van overwinning:

Ik ben hem een ​​nieuw lied schuldig,

een gemeenschappelijke vlag die vliegt met de geschiedenis.

Ik ben een lied verschuldigd, één, aan de dood,

een tot de vraatzuchtige dood die zoveel eet:

Ik ben hem een ​​lied schuldig waarin hij zijn tanden zet

en dan verspreiden met de explosievuren van het lied.

Ik heb een lied te danken aan het onmogelijke,

naar de vrouw, naar de ster, naar de droom die ons lanceert:

Ik ben hem een ​​onbeschrijfelijk lied schuldig

als een kaars aangestoken in winden van hoop.