Terezín - Silvio Rodríguez

Una pesadilla blanca

De chimeneas quemando sangre

Para hijos de Judea

Con rara estrella y rostro de hambre

En invierno y verano es igual:

Tras alambres no hay estación

Terezín de los niños jugar

Con la muerte comũn

Mientras pintaban un cielo azul

Mientras sońaban con corretear

Mientras creían aún en el mar

Y los llevaban a caminar para no regresar

Terezín, pelota rota

Sed de tardes ya increíbles

Saltaron locas las altas tapias

Y el amor, irreductible

Quedó colgado en alambradas de Terezín

Terezín, pelota rota

een witte nachtmerrie

Van open haarden die bloed verbranden

Voor kinderen van Judea

Met zeldzame ster en hongerig gezicht

In de winter en de zomer is het hetzelfde:

Achter draden is geen station

Terezin van spelende kinderen

Met de gewone dood

Terwijl ze een blauwe lucht schilderden

Terwijl ze ervan droomden rond te rennen

Terwijl ze nog in de zee geloofden

En ze namen ze mee voor een wandeling om niet terug te keren

Terezín, gebroken bal

Dorst naar al ongelooflijke middagen

De hoge muren sprongen gek

En liefde, onherleidbaar

Hij werd opgehangen aan het prikkeldraad van Terezín

Terezín, gebroken bal