Plegaria - Sharif

El Sol se va poniendo su mortaja

Camino entre colillas y rameras

La noche ya se ha puesto sus alhajas

Mira cómo la Luna las baja por la escalera

Y yo, pellizco mi piedra de hachís

Y luego la mezclo con la carne de un cigarro

Prefiero sus ojos a París

Un beso de su boca a bocajarro

Dice qué, a veces me escondo tras un verso

Por llevarle a la muerte a la contraria

Y humilde me presento a los pies del universo

Con sólo una canción para ofrecer como plegaria

Me he acostumbrado al precipicio, saltar del edificio

Huyendo del bullicio y de la vanidad

Y he regresado al ejercicio, a dar en sacrificio

El verso de mi suplicio y mi felicidad

Infinito rito espiritual

Este cuerpo es un hostal y este alma es mi equipaje

Aquí la vida es una bonita espiral, sin principio ni final

Donde todo muere y todo nace

Por el miedo que le tengo a hacerme viejo

Busque una flora en el desierto de la multitud

Y ahora me presento ante el espejo

Con sólo una canción pa' retener a mi juventud

Precoz en el amor y el desengaño

Si alguna vez fui libre, fue en brazos de una mujer

Hace muchos años que me escapé del rebaño

Pero el alma todavía no ha aprendido a envejecer

Y bajo un cielo que no puede prometernos nada

Y ante unos dioses que no pueden salvarnos de nada

Escribo mi balada y descubro entre caladas

Que en este mundo la cordura está sobreestimada

Por mi familia que siempre fue mi raíz

Y también por el amor que para mí nunca fue un lastre

De nuevo vuelvo a abrir la cicatriz

Con tan sólo una canción pa' ser feliz en el desastre

Y ufano me afano en el arte profano

De buscar un verso que estremezca el corazón humano

Igual que un alquimista en un rito pagano

Busco transformar este dolor en amor pa' mi hermano

Y por eso no me escondo tras mi nombre

Ni tampoco confundo lo banal con lo profundo

Ya he descubierto lo invencible que es el hombre

Que sólo tiene su amor para luchar contra el mundo

De zon zet zijn lijkwade onder

Ik loop tussen peuken en hoeren

De nacht heeft zijn juwelen al aangedaan

Kijk hoe de maan ze de ladder af laat lopen

En ik, ik knijp in mijn hasjsteen

En dan meng ik het met het vlees van een sigaar

Ik geef de voorkeur aan je ogen boven Parijs

Een kus uit je mond van dichtbij

Zegt wat, soms verschuil ik me achter een vers

Voor het leiden van het tegenovergestelde tot de dood

En nederig presenteer ik mezelf aan de voeten van het universum

Met slechts een lied om als gebed aan te bieden

Ik ben gewend geraakt aan de klif, spring van het gebouw af

Weglopen van de drukte

En ik ben teruggekeerd naar de oefening, om te offeren

Het vers van mijn kwelling en mijn geluk

oneindige spirituele ritus

Dit lichaam is een hostel en deze ziel is mijn bagage

Hier is het leven een mooie spiraal, zonder begin of einde

waar alles sterft en alles wordt geboren

Vanwege de angst die ik heb om oud te worden

Zoek naar een flora in de woestijn van de menigte

En nu sta ik voor de spiegel

Met slechts één nummer om mijn jeugd te behouden

Vroegrijp in liefde en teleurstelling

Als ik ooit vrij was, was het in de armen van een vrouw

Vele jaren geleden ben ik ontsnapt uit de kudde

Maar de ziel heeft nog niet geleerd oud te worden

En onder een hemel die ons niets kan beloven

En voor sommige goden die ons nergens van kunnen redden

Ik schrijf mijn ballad en ontdek tussen de trekjes door

Dat in deze wereld gezond verstand wordt overschat

Voor mijn familie was dat altijd mijn wortel

En ook voor de liefde die voor mij nooit een last was

Nogmaals, ik heropen het litteken

Met slechts één nummer om gelukkig te zijn in de ramp

En ik ben trots op profane kunst

Om te zoeken naar een vers dat het menselijk hart schudt

Net als een alchemist in een heidense ritus

Ik probeer deze pijn om te zetten in liefde voor mijn broer

En daarom verschuil ik me niet achter mijn naam

Noch verwar ik het banale met het diepgaande

Ik heb al ontdekt hoe onoverwinnelijk de mens is

Wie heeft alleen zijn liefde om tegen de wereld te vechten