Nada Que Perder - Sharif

Dime que es un rey para un mendigo, que es la suerte

Que es la ley, que es el destino

Que es lo divino pal que vive en el alambre

Si la bendita fe no quita el hambre…

Dime como se mide la vida y el infinito

Dime que es la justicia, cuando sobrevivir es un delito

Dime si sabes cómo silenciar el grito

Que se posa en mi garganta igual que un pájaro maldito…

Aprendí a vivir sin miedo, a cantar con furia

A limpiarme las lágrimas con la lluvia

Ya desde niño con el hambre como escuela

El mundo de recreo y la calle bajo mi suela

Y no aprendí en el diccionario que quiere decir respeto

El barrio entero tuve de alfabeto

De mí papá nunca jamás tuve noticia

Así que tuve que aprender a, aprender sin su caricia

Y yo crecí corriendo como potro sin establo

En un hombro Dios y en otro el diablo

Quemando el presente, luchando a diario

Con sangre impaciente, esperando que llegue lo extraordinario…

Y el barrio fue mi ruedo, la calle el juego

Donde niños se hacen hombres, a sangre y fuego

Y es justo luego cuando empiezas a entender

Que si no se tiene nada ya no hay nada que perder

Traemos malas noticias

Nuestra propia justicia

No tenemos bandera

Vivimos a la espera de un milagro que no llega

Dime que es lo blanco y que es lo negro

Que es lo sano, que es lo malo, que es lo bueno

Pa que rezar si nunca se cumplen los planes

¿dónde está el milagro de los peces y los panes?

Vamos dime, como llenas las horas de estío

Cuando el hastío y el frio dejan tu pecho vacío

Dime si está seco el rio, dime si queda inocencia

En esta sociedad donde todo es apariencia

Aprendí que nadie nace ni asesino ni culpable

Pero el destino a veces es un miserable

Suave y amable pone la miel en tu boca

Luego se equivoca y te mata cuando no toca

Señoría, no espere que le pida perdón

No es rebeldía, es poesía por compasión

Si todavía, no hay culpa sin redención

Yo tengo la sangre fría pero ardiendo el corazón

Porque crecí como las flores salvajes en las esquinas y en el barro

Llevando un carro lleno de ruinas

Pero feliz, sabiendo que la flor tiene raíz

Cuidando los detalles en las calles, el matiz…

Que descubre lo valioso en la balanza

Nada es más peligroso que un hombre sin esperanza

Tan solo somos agua en el molino

Hijos de las estrellas y del polvo del camino

Vertel me wat een koning is voor een bedelaar, wat geluk is

Wat is de wet, wat is het lot?

Wat is de goddelijke vriend die in de draad leeft?

Als gezegend geloof de honger niet wegneemt...

Vertel me hoe leven en oneindigheid worden gemeten

Vertel me wat gerechtigheid is, als overleven een misdaad is

Vertel me of je weet hoe je de schreeuw het zwijgen oplegt

Dat zit als een verdomde vogel in mijn keel...

Ik heb geleerd om zonder angst te leven, om met woede te zingen

Om mijn tranen af ​​te vegen met de regen

Sinds ik een kind was met honger als school

De wereld van recreatie en de straat onder mijn zool

En ik heb niet in het woordenboek geleerd wat respect betekent

Ik had de hele buurt als een alfabet

Ik heb nog nooit van mijn vader gehoord

Dus ik moest leren, leren zonder haar aanraking

En ik ben opgegroeid met rennen als een veulen zonder stal

Op de ene schouder God en op de andere de duivel

Het heden verbranden, dagelijks vechten

Met ongeduldig bloed, wachtend op het buitengewone dat zou komen...

En de buurt was mijn arena, de straat was het spel

Waar jongens mannen worden, door bloed en vuur

En dan pas begin je het te begrijpen

Dat als je niets hebt er niets te verliezen is

wij brengen slecht nieuws

onze eigen gerechtigheid

we hebben geen vlag

We leven in afwachting van een wonder dat niet komt

Vertel me wat wit is en wat zwart

Wat is gezond, wat is slecht, wat is goed?

Waarom bidden als plannen nooit uitkomen?

waar is het wonder van de vissen en de broden?

Kom op, vertel eens, hoe vul je de zomeruren?

Als verveling en kou je borst leeg laten

Vertel me of de rivier droog is, vertel me of onschuld blijft

In deze samenleving waar alles schijn is

Ik heb geleerd dat niemand als moordenaar of schuldig wordt geboren

Maar het lot is soms een ellendeling

Zacht en zacht brengt de honing in je mond

Dan verpest hij het en vermoordt je als hij niet speelt

Edelachtbare, verwacht niet dat ik me verontschuldig

Het is geen rebellie, het is poëzie uit mededogen

Als het nog steeds zo is, is er geen schuld zonder verlossing

Ik heb koud bloed maar mijn hart brandt

Omdat ik groeide als de wilde bloemen in de hoeken en in de modder

Een wagen vol wrak vervoeren

Maar gelukkig, wetende dat de bloem een ​​wortel heeft

Zorg dragen voor de details in het straatbeeld, de nuance…

Wie ontdekt het waardevolle in de balans?

Niets is gevaarlijker dan een man zonder hoop

We zijn gewoon water in de molen

Kinderen van de sterren en het stof van de weg