Martes Trece - Sharif

Le dije: no tengas miedo que yo estoy contigo

La soga al cuello, la vida es un bello castigo

Sin resuello es a mi huella a quien persigo

La luz de las estrellas, verso de hambre y trigo

Todo irá bien mientras la sangre fluya

El sol caliente y el tiempo no se escabulla

Tengo a mi mente de patrulla

Y mientras quede folio chico el odio no se saldrá con la suya

Amar es fácil, lo malo es el después

Cuando la fuente está seca y sigues con la misma sed

Nadie te enseña a equivocarte

Eso se aprende solo como el beso que robaste

Todos los días martes trece

El olvido cura pero el recuerdo aun escuece

Pienso que ya no me pertenece,

Y no quiero escribir y sonreír no me apetece…

Y que te voy a contar yo, si no sé nada

Si todo lo que tengo es una voz que está cansada

De gritar de, querer pedir perdón cuando ya es tarde

Y el bosque solo arde, y arde y arde…

Tengo a mi gente y mi familia

El rap que me delata, el opio que me mata y que me alivia

Ya no tengo envidia y solo quiero que me abras

Y hacer una canción con un puñado de palabras

Me dijo adiós, te echaré de menos

Cada cual por su camino y si eso ya nos vemos

Me dijo adiós, te echaré de menos

Cada cual por su camino y si eso ya nos vemos

Me dijo: adiós te echare de menos

Es algo triste, pero al final pierden los buenos

Cosas del amor y sus venenos

Licor de celos, dolor besos y truenos…

Vuelvo al lugar donde la vida es gris

A mi propio país, de humo blanco y de hachís

Con un verso de Neruda en el oído

Es corto el amor mucho más largo es el olvido

Así que, no busques en mi consuelo y lumbre

Porque nena solamente puedo darte incertidumbre

La duda desgarrada en la costumbre

El alma desnuda del poeta que sucumbe

Busco una frase una cura un presagio

Una cintura que me salve del naufragio

Y una canción como una herida, que pase inadvertida

Y saque al corazón de su guarida

Porque la vida es esto, jugarse el resto

Al final todo se acaba y solo te vas con lo puesto

Y aquí la poesía está en la calle

En la piel de mis hermanos y en los ojos de mi madre

Ya no pienso en ti cada minuto

Ahora solo escribo mi dolor y lo disfruto

En esas noches que el amor está de luto

No sé si suicidarme o encenderme otro canuto

Me dijo adiós, te echaré de menos

Cada cual por su camino y si eso ya nos vemos

Me dijo adiós, te echaré de menos

Cada cual por su camino y si eso ya nos vemos

Ik zei tegen hem: wees niet bang dat ik bij je ben

Het touw om de nek, het leven is een mooie straf

Buiten adem is het mijn voetafdruk die ik achtervolg

Het licht van de sterren, vers van honger en tarwe

Alles komt goed zolang het bloed stroomt

De hete zon en tijd glippen niet weg

Heb mijn gedachten op patrouille

En zolang er maar weinig folio is, komt haat er niet mee weg

Liefhebben is makkelijk, het slechte is erna

Als de fontein droog is en je nog dorst hebt

Niemand leert je om ongelijk te hebben

Dat leer je alleen zoals de kus die je stal

Elke dag dinsdag de dertiende

Vergeten geneest maar herinneren doet nog steeds pijn

Ik denk dat het niet langer van mij is,

En ik wil niet schrijven en ik heb geen zin om te glimlachen...

En wat ga ik je vertellen als ik niets weet?

Als alles wat ik heb een stem is die moe is

Van schreeuwen over, excuses willen aanbieden als het te laat is

En het bos brandt maar, en brandt, en brandt...

Ik heb mijn mensen en mijn familie

De rap die me verraadt, de opium die me doodt en me verlicht

Ik ben niet meer jaloers en ik wil gewoon dat je me openstelt

En maak een liedje met een handvol woorden

Ik zei vaarwel, ik zal je missen

Ieder onderweg en als dat het geval is, zien we elkaar

Ik zei vaarwel, ik zal je missen

Ieder onderweg en als dat het geval is, zien we elkaar

Ik zei vaarwel, ik zal je missen

Het is een beetje triest, maar uiteindelijk verliezen de goeden

Dingen van liefde en zijn vergiften

Drank van jaloezie, pijnzoenen en donder...

Ik ga terug naar de plek waar het leven grijs is

Naar mijn eigen land, van witte rook en hasj

Met een vers van Neruda in het oor

Liefde is kort, veel langer is vergetelheid

Dus kijk niet naar mijn comfort en licht

Want schat, ik kan je alleen maar onzekerheid geven

De verscheurde twijfel in de gewoonte

De naakte ziel van de dichter die bezwijkt

Ik ben op zoek naar een zin, een remedie, een voorteken

Een taille die me redde van schipbreuk

En een lied als een wond, dat onopgemerkt blijft

En haal het hart uit zijn hol

Omdat het leven dit is, de rest riskeren

Uiteindelijk is alles voorbij en ga je alleen weg met wat je aan hebt

En hier is de poëzie op straat

In de huid van mijn broers en in de ogen van mijn moeder

Ik denk niet langer elke minuut aan je

Nu schrijf ik gewoon mijn pijn en geniet ervan

Op die nachten dat liefde in rouw is

Ik weet niet of ik zelfmoord moet plegen of nog een joint moet aansteken

Ik zei vaarwel, ik zal je missen

Ieder onderweg en als dat het geval is, zien we elkaar

Ik zei vaarwel, ik zal je missen

Ieder onderweg en als dat het geval is, zien we elkaar