Dorian Gray - Sharif, Accion Sanchez

Tengo treinta y cuatro, y soy feliz a veces

Si vas a quererme, nena, piénsatelo bien

Porque vivo con mi gato, no creo en los jueces

Llevo tatuajes que no están sobre la piel

Mira, a veces me emborracho, prendo fuego al templo

Huyo del amor igual que de la policía

Vivo en lo que tacho, no soy buen ejemplo

Pero los míos saben que soy buena compañía

Antes de hablar escucho, antes de morir vivo

Puede que alguna noche haya dormido en tu portal

No suelo escribir mucho, pero siempre que escribo

Me gusta que mi verso se clave como puñal

Nena, yo soy alfarero, lo saben mis manos

En mis ojos, enero, pero en el alma, verano

A veces soy feliz a lomos de un verso indomable

Y otras veces mi piel es un lugar inhabitable

Pero vivo con lo puesto y me acuesto con el alba

Mi madre ya me dijo: «Hijo, fumas demasiado»

No tengo respuestas, tengo ojeras malva

Humo en el pulmón y un corazón desordenado

Pero estoy de madrugada

Escribiendo a escondidas

Con las manos manchadas de preguntas y de vida

Estoy en la cornisa, brindando mientras fumo

Pa' engañar al miedo con la risa y al hambre con el humo

Y es

Una vida, una muerte, un te quiero, un corazón titiritero

Una luna amarilla, un lapicero

Una sola cerilla para hacer arder al mundo entero

Una mentira, una verdad

Una juventud, una luz y una oscuridad

Yo solo tengo mi verdad

Pero una palabra bastará

Tengo treinta y cuatro, a veces sonrío

No voy a engañarte, lo que soy es lo que ves

Porque vivo con mi gato, mato por los míos

Y no creo en más milagros que llegar a fin de mes

Tengo los pies en el suelo, vuelo si me apetece

Y a veces confundo tu vientre con un altar

Tu coño no es el cielo, pero se le parece

Y solamente ahí yo me arrodillo pa' rezar

Nena, yo amo la escritura, y el sexo sin censura

Y apurar el veneno de la copa de cristal

Vivo en lo que tacho, y a veces me emborracho

Y suelo llegar tarde hasta a mi propio funeral

Me gusta quemar mis huellas, vivir navegando

Recoger de día lo que siembro por las noches

Romper las botellas, escribir mezclando

El silencio de las estrellas con el ruido de los coches

Y aunque sepa dónde estoy, nena, soy un inseguro

Nunca me gustó seguir por el camino recto

Si vas a quererme, piénsatelo mucho

Te juro que mi amor sabe ser puro y no perfecto

Pero estoy de madrugada, escribiendo a escondidas

Con las manos manchadas de preguntas y de vida

Estoy en la cornisa, brindando mientras fumo

Pa' engañar al miedo con la risa y al hambre con el humo

Y es

Una vida, una muerte, un te quiero, un corazón titiritero

Una luna amarilla, un lapicero

Una sola cerilla para hacer arder al mundo entero

Una mentira, una verdad

Una juventud, una luz y una oscuridad

Yo solo tengo mi verdad

Pero una palabra basta

Pa' poder llenar la inmensidad

Yo quería crecer regando las raíces con tequila

Tener la versatilidad del Nestakilla

Llegar al próximo bar antes que cierre

Y probar a robarle algunos versos al Ceerre

Yo quería, ser el mesías como el Foyone

Hacer que mi dios y que mi diablo se perdonen

Y luego conseguir hacerme un tema entero

Con la compleja sencillez del Canserbero

Ik ben vierendertig en soms ben ik gelukkig

Als je van me gaat houden, schat, denk er dan over na

Omdat ik bij mijn kat woon, geloof ik niet in rechters

Ik heb tatoeages die niet op de huid zitten

Kijk, soms word ik dronken, ik steek de tempel in brand

Ik ren weg voor liefde, net als voor de politie

Ik leef in wat ik doorstreep, ik ben geen goed voorbeeld

Maar de mijne weten dat ik goed gezelschap ben

Voordat ik spreek, luister ik, voordat ik sterf leef ik

Misschien heb ik op een nacht in je portaal geslapen

Normaal schrijf ik niet veel, maar wanneer ik schrijf

Ik hou ervan dat mijn vers blijft plakken als een dolk

Schat, ik ben een pottenbakker, mijn handen weten het

In mijn ogen, januari, maar in mijn ziel, zomer

Soms ben ik blij op de achterkant van een ontembaar vers

En soms is mijn huid een onbewoonbare plek

Maar ik leef met wat ik draag en ik ga naar bed met de dageraad

Mijn moeder vertelde me al: "Zoon, je rookt te veel"

Ik heb geen antwoorden, ik heb donkere kringen onder mijn ogen

Rook in de longen en een rommelig hart

Maar ik ben vroeg in de ochtend

in het geheim schrijven

Met handen bevlekt met vragen en met leven

Ik ben op de richel, roosterend terwijl ik rook

Angst voor de gek houden met lachen en honger met rook

En het is

Een leven, een dood, een ik hou van jou, een poppenhart

Een gele maan, een pen

Een enkele wedstrijd om de hele wereld te verbranden

Een leugen, een waarheid

Een jeugd, een licht en een duisternis

Ik heb alleen mijn waarheid

Maar één woord is voldoende

Ik ben vierendertig, soms lach ik

Ik ga je niet voor de gek houden, wat ik ben is wat je ziet

Omdat ik bij mijn kat woon, moord ik voor de mijne

En ik geloof niet in meer wonderen dan de eindjes aan elkaar knopen

Ik sta met mijn voeten op de grond, ik vlieg als ik daar zin in heb

En soms verwar ik je buik met een altaar

Je poesje is niet de hemel, maar het lijkt erop

En alleen daar kniel ik om te bidden

Schat, ik hou van schrijven en ongecensureerde seks

En laat het gif uit de glazen beker lopen

Ik leef in wat ik doorstreep, en soms word ik dronken

En ik ben meestal te laat, zelfs voor mijn eigen begrafenis

Ik hou ervan om mijn voetafdrukken te verbranden, live te zeilen

Overdag oogsten wat ik 's nachts zaai

Breek de flessen, schrijf mixen

De stilte van de sterren met het geluid van auto's

En ook al weet ik waar ik ben, schat, ik ben onzeker

Ik hield er nooit van om het rechte pad te volgen

Als je van me gaat houden, denk er dan veel over na

Ik zweer dat mijn liefde weet hoe ze puur moet zijn en niet perfect

Maar ik ben bij dageraad, in het geheim aan het schrijven

Met handen bevlekt met vragen en met leven

Ik ben op de richel, roosterend terwijl ik rook

Angst voor de gek houden met lachen en honger met rook

En het is

Een leven, een dood, een ik hou van jou, een poppenhart

Een gele maan, een pen

Een enkele wedstrijd om de hele wereld te verbranden

Een leugen, een waarheid

Een jeugd, een licht en een duisternis

Ik heb alleen mijn waarheid

Maar één woord is genoeg

Om de onmetelijkheid te kunnen vullen

Ik wilde groeien door de wortels water te geven met tequila

Heb de veelzijdigheid van de Nestakilla

Ga naar de volgende bar voordat deze sluit

En probeer wat verzen van Ceerre te stelen

Ik wilde de messias zijn zoals de Foyone

Laat mijn god en mijn duivel elkaar vergeven

En geef me dan een heel nummer

Met de complexe eenvoud van de Canserbero