Dedicación - Sharif

Es mi dedicación esto que escribo

A la belleza y al olvido

A todos los que están y a los carnales que se han ido

Y al pecado y lo prohibido y a todo lo llorado y lo vivido

Pido una oración que me devuelva la fe

Mi canción es para Dios y para el Diablo también

Pa los placeres de alquiler, para el castigo de crecer

Pa los dolores incurables que te cura una mujer

Mi despedida, dedicada a la vida y a la muerte

A la saliva de mi musa y a la excusa de la suerte

Y al pasado, al pecado, al minuto de mirarnos

Y al luto de los sueños desgastados de soñarlos

Es mi oración de salvación a la intuición y a la emoción

Y a la pasión del corazón de mi canción dedicación

A la razón que no razona, a la amistad que no traiciona

A las personas de esta vida que sin olvidar perdonan

Cuando ya no queda nada

Solo nos recuerdan las palabras

El tiempo es juez, en este juego de ajedrez

Solo se vive una vez, pero se mueren demasiadas

Cuando ya no queda nada

Mi dedicación son mis palabras

El tiempo es juez, yo te lo digo otra vez

Solo se vive una vez, pero se mueren demasiadas

Es mi dedicación esto que canto

A la alegría y al espanto

A tos los corazones castigados por el llanto

A la pena y al quebranto y a las flores que han crecido en el asfalto

Mi esperanto es un canto al dolor y al desengaño

Al valor de los cobardes que no siguen al rebaño

A los peldaños que baje para subir a los infiernos

Pa poder firmar la paz con el Diablo en el cuaderno

Y a los tuyos y a los míos, ríos de letras

Y a las verdades indiscretas;

a todos los poetas

Hombres y mujeres del planeta

Que caminan por la vida sin disfraces ni caretas

A la infancia en bicicleta que se ha ido

Al amor correspondido y al amargo sabor de lo perdido

Sumo y sigo, a mi nobleza obliga cuando escribo

Y esto acaba como empieza a la belleza y al olvido

Cuando ya no queda nada

Solo nos recuerdan las palabras

El tiempo es juez, en este juego de ajedrez

Solo se vive una vez, pero se mueren demasiadas

Cuando ya no queda nada

Mi dedicación son mis palabras

Solo se vive una vez, pero se mueren demasiadas

Dedicación, dedicación…

Het is mijn toewijding wat ik schrijf

Naar schoonheid en vergetelheid

Aan al degenen die zijn en aan de vleselijke degenen die zijn vertrokken

En tegen de zonde en wat verboden is en tegen alles hebben we gehuild en geleefd

Ik vraag om een ​​gebed dat me mijn geloof teruggeeft

Mijn lied is voor God en ook voor de duivel

Voor de geneugten van huur, voor de straf van het opgroeien

Voor de ongeneeslijke pijnen die een vrouw je geneest

Mijn afscheid, gewijd aan leven en dood

Naar het speeksel van mijn muze en naar het excuus van geluk

En naar het verleden, naar de zonde, zodra we naar elkaar kijken

En tot de rouw van versleten dromen om ze te dromen

Het is mijn reddingsgebed tot intuïtie en emotie

En naar de passie van het hart van mijn toewijdingslied

Naar de reden die niet redeneert, naar de vriendschap die niet verraadt

Aan de mensen van dit leven die vergeven zonder te vergeten

Als er niets meer is

Ze herinneren ons alleen aan de woorden

Tijd is de rechter, in dit schaakspel

Je leeft maar één keer, maar je sterft te veel

Als er niets meer is

Mijn toewijding zijn mijn woorden

Tijd is de rechter, ik zeg het je nog een keer

Je leeft maar één keer, maar je sterft te veel

Het is mijn toewijding dat ik zing

Tot vreugde en tot afgrijzen

Aan alle harten gestraft door huilen

Op verdriet en verlies en op de bloemen die op het asfalt zijn gegroeid

Mijn Esperanto is een lied voor pijn en teleurstelling

Op de moed van lafaards die de kudde niet volgen

Naar de trappen die ik naar beneden ga om naar de hel te gaan

Om vrede te kunnen tekenen met de duivel in het notitieboekje

En de jouwe en de mijne, rivieren van letters

En indiscrete waarheden;

aan alle dichters

Mannen en vrouwen van de planeet

Die door het leven lopen zonder vermommingen of maskers

Naar de kindertijd op een fiets die er niet meer is

Om wederkerige liefde en de bittere smaak van wat verloren is gegaan

Ik voeg toe en ik ga verder, mijn adel verplicht als ik schrijf

En dit eindigt als schoonheid en vergetelheid beginnen

Als er niets meer is

Ze herinneren ons alleen aan de woorden

Tijd is de rechter, in dit schaakspel

Je leeft maar één keer, maar je sterft te veel

Als er niets meer is

Mijn toewijding zijn mijn woorden

Je leeft maar één keer, maar je sterft te veel

Toewijding, toewijding...