30 Monedas - Sharif

En el casino de la vida la suerte no vale nada

El destino el crupier y la baraja está marcada

El rey perdió su reino, su corona está oxidada

La reina de corazones nunca ha estado enamorada

Por eso yo en este sálvese quien puede

Prefiero las verdades con espinas que las mentiras con seda

El amor, la amistad, las caricias que se enredan

Cosas que no podrán comprar jamás con 30 monedas

Querrán cortar tus alas, que no te eleves

Pero, nada importa si el corazón se mueve

Mira, la vida es breve, se te escapa entre las manos

Si más tarde o más temprano se te comen los gusanos

Aquí todo cambia, todo pasa y nada queda

Querrán comprarte con treinta monedas

Y querrán que te arrepientas por todos tus pecados

Venderte la libertad y que la pagues al contado

Más cerca del precipicio que de los funerales

Yo, aún tengo principios y he llegado a los finales

Tío, tengo carnales que no escriben por oficio

Que trabajan ocho horas y después cogen el micro

Tú no preguntes a donde, yo solo ando, por mi sendero

Dando más de lo que espero

Mi verso es pasajero pero sabe ser sincero

Cuando habla, cuando calla y cuando estalla cual mortero

Y aunque siempre llego tarde, tengo, puntualidad inglesa

En las frases y en las promesas

A mí no me interesa lo que me venda la tele

Yo no pierdo los papeles por coronas de laureles

Solo pido, que no les falte gloria a mis amigos

Que ricos se conviertan en mendigos

Solo pido, tener siempre el micro de testigo

Y que mi voz sirva de abrigo pa los que viajan conmigo

Siempre guardo en la memoria, rimas y estribillos

Pa intentar sacarle al mundo algo de brillo

Sigo siendo aquel chiquillo que regala sus juguetes

Al que la vida enseñó que no se es lo que se tiene

Y que el reloj no se detiene, todo va y viene

Aquí el dinero solo sabe hacer rehenes

Si los trenes que se escapan son mentira

Siempre hay otra estación donde brilla más la vida

Aquí el mundo gira, a lomos del dinero

El aire que respiras tendrás que pagarlo luego

Ciegos por el ego y por el brillo de ese fuego

Donde no encuentra sosiego el corazón huye del miedo

Soy como el pájaro triste, que de rama en rama va

Cantando su sufrimiento porque no sabe llorar

Se tiene que consolar con un cielo lejano y cruel

Al que no puede volar con sus alas de papel

In het casino van het leven is geluk niets waard

Het lot van de dealer en het kaartspel is gemarkeerd

De koning verloor zijn koninkrijk, zijn kroon is roestig

De hartenkoningin is nog nooit verliefd geweest

Daarom red ik jezelf hierin wie kan

Ik geef de voorkeur aan waarheden met doornen dan leugens met zijde

De liefde, de vriendschap, de strelingen die verstrengeld zijn

Dingen die je nooit kunt kopen met 30 munten

Ze zullen je vleugels willen knippen, dat je niet opstaat

Maar niets doet er toe als het hart beweegt

Kijk, het leven is kort, het glipt door je handen

Als de wormen je vroeg of laat opeten?

Hier verandert alles, gaat alles voorbij en blijft er niets over

Ze zullen je willen kopen met dertig munten

En ze zullen willen dat je berouw toont voor al je zonden

Verkoop je vrijheid en betaal er contant voor

Dichter bij de afgrond dan bij begrafenissen

Ik, ik heb nog steeds een begin en ik heb de einden bereikt

Oom, ik heb vleselijke mensen die niet van beroep schrijven

Die acht uur werken en dan de microfoon pakken

Je vraagt ​​niet waar, ik loop gewoon, op mijn pad

Meer geven dan ik verwacht

Mijn vers is tijdelijk, maar weet hoe oprecht te zijn

Wanneer hij spreekt, wanneer hij zwijgt en wanneer hij explodeert als een mortier

En hoewel ik altijd te laat ben, heb ik Engelse stiptheid

In de zinnen en in de beloften

Ik ben niet geïnteresseerd in wat tv me verkoopt

Ik verlies geen papieren voor lauwerkransen

Ik vraag alleen dat mijn vrienden geen glorie missen

Die rijken bedelaars worden

Ik vraag alleen, heb altijd de getuige-microfoon

En moge mijn stem dienen als een schuilplaats voor degenen die met mij reizen

Ik bewaar altijd in mijn geheugen, rijmpjes en refreinen

Om te proberen wat glans uit de wereld te krijgen

Ik ben nog steeds die kleine jongen die zijn speelgoed weggeeft

Aan wie het leven leerde dat je niet bent wat je hebt

En dat de klok niet stopt, alles komt en gaat

Hier weet alleen geld hoe je gijzelaars moet nemen

Als de treinen die ontsnappen een leugen zijn?

Er is altijd een ander seizoen waarin het leven helderder schijnt

Hier draait de wereld, op de rug van geld

De lucht die je inademt, moet je later betalen

Verblind door ego en door de gloed van dat vuur

Waar het hart geen vrede vindt, vlucht het voor angst

Ik ben als de droevige vogel die van tak naar tak gaat

Zingt zijn lijden omdat hij niet weet hoe hij moet huilen

Hij moet zichzelf troosten met een verre en wrede lucht

Aan degene die niet kan vliegen met zijn papieren vleugels