100 Frases - Sharif

A veces busco el folio como el que busca la lumbre

Para escapar del hambre y del frío de noviembre

A veces solo tengo la fuerza de la costumbre

Y el mimbre de unos versos que se rompen como siempre…

Y de los deseos solo quedan las pestañas

Una canción y un cajón con telarañas

Ya, solo le hago caso al corazón y a las entrañas

Que no es poco loco, y así casi nunca me equivoco

Llevo, muchos años ya jugando en este juego

Y nada nuevo, siempre el mismo sol el mismo foco

A veces me coloco y creo que debo ser fuego

Porque llego, y convierto en ceniza lo que toco

Sabes, en Zaragoza el frío quema los rosales

Por eso si el sol sale se celebran carnavales

Ya no crecen flores nuevas en los arrabales

Porque aquí pasan los días, pero todos son iguales

Y yo solo, brindo frente a una copa vacía

Tengo de compañía al silencio y su melodía

Escribo por la noche pa' poder dormir de día

Soy amante del derroche, despilfarro la alegría

Si la tengo, porque a veces es tan cara

Que el dinero no la paga aunque lo intente

Tú, siente y compara, si, dime quién te ampara

Dime quién repara, cuando el miedo es el que te mira a la cara

Dime, cuando el folio es el testigo de mi crimen

Quién me salva, cuando el dolor a mí me oprime el alma

Cuando lloro desde la noche hasta el alba

Como un niño que de amigas tiene a dos ojeras malva

Y aún así, parece que no escuchan lo que digo

Yo, no es al sol, es a mi sombra a quien persigo

A veces es verdad que la amistad es un castigo

Pero, que dios me parta si traiciono a algún amigo

Yo hago aviones de papel que solo vuelan hacia el alba

Escribo con la piel para poder llegar al alma

He perdido amigos, canutos, también dinero

Pero, lo único que duele de verdad es lo primero

Y lo segundo, tener a quien querer en este mundo

A pesar de las tormentas poder mantener mi rumbo

Tú no te confundas que yo ya no me confundo

El odio y el amor miden lo mismo de profundo

Con un verso rotundo retumbo en tus sentidos

Fecundo tu mente, a través de tus oídos

Yo voy con la esperanza del que todo lo ha perdido

Y así todo lo que viene es bienvenido…

…¿Quieres saber por qué?

yo soy de esa clase de torpes

Que le duelen más las, palabras que los golpes

Soy así, si, MC por vocación gris y sincero

La, luna de enero enamoró a mi lapicero

Yo, prefiero, demostrarlo a decirte que te quiero

Sé, que el material de las palabras es ligero

Y que, la vida es corta, el reloj un embustero

Todo lo que importa no se compra con dinero

Pero que le voy hacer si el placer es pasajero

Cuesta amanecer en esta jungla de acero

Con poco que ofrecer yo doy siempre lo que tengo

Porque así lo aprendí a hacer en el lugar de donde vengo

Yo vengo, y perdón si llegué tarde a tu chantaje

Pero, me fui de viaje sin peaje a otro paraje

Creo, que el maquillaje en el lenguaje es un vendaje

Feo, si en el fraseo no hay mensaje mejor vete a keo

Y veo, mucho rapeo por ego

Y luego en el juego del ruedo su flow de fuego es fogueo

Por esta parte, poco que contarte nada nuevo

El mismo nota que lo parte y luego se rasca los huevos

Yo, para encontrarme tuve que perderme

Tuve que aprender a desprenderme y ahora voy

Un poco más libre, un poco más triste

En busca de una frase que, ya sé que no existe

Solo soy el prisionero del tintero y de tu piel

El guerrero, bucanero de un velero de papel

El, patito feo, el castigado del recreo

Otro Teseo de paseo que se quedó sin cordel

Y ahhhh!, ahhhh!, aun me queda aire

Por suerte, mi sombra siempre me concede un baile

Ay de, este corazón ciego de orgullo

Que dice que si no es tuyo ya no quiere ser de nadie

Y no, nos son-ríe igual la luna

No, será por eso mismo que el Sarkete ya no fuma

O, quizás sea el espejo que ya no concede treguas

A los huesos de este viejo que no se muerde la lengua

Nena, véngame si muero en esta batalla

Y luego llévame junto a la playa

Y entiérrame en la arena, cerca de la orilla

Pa' que el mar me haga cosquillas y de noche me visiten las sirenas

Que, solo yo sé lo que pesa este pellejo

De, niño viejo, de macarra con complejos

Me, miro en el espejo y te, juro que no dejo de pensar

Que si no encuentro la felicidad lo dejo ya

Tengo la suerte del que escribe por placer

Del que sabe que la vida es perdonar y agradecer

Con, poco más que hacer que escribir y envejecer

Y esperar a que la muerte tenga labios de mujer

Lo confieso, a veces sueño con ese beso

Que quite el peso, y haga del final el regreso

Para ser libre en este mundo preso

Solo nos queda el sexo y ponerle algo de seso

Por eso… cuando no me queda un beso ni un canuto ni un amigo

Cuando han perdido peso los huesos que van conmigo

Ya solo me confieso en el folio sobre el que escribo

Tren expreso sin regreso hacia el olvido

Sin regreso hacia el olvido… 2013

Quisiera dedicaros unos versos

Que valieran lo que vale vuestra luz

Pero no cabe en un folio el universo

Tampoco en una frase cabe mi gratitud

Han de saber que decidí no decir nombres

Por si alguno se quedaba en el tintero

Así que va por las mujeres y los hombres

Por todos aquellos que me quieren y que quiero

A mi madre, por ser las columnas de mi templo

Por enseñarme con su amor y con su ejemplo

Qué más da que papá huyera

Si ella supo ser todo lo que él no era

A mis hermanos, por ser calor y abrigo

Aconsejarme cuando busco un buen amigo

Por perdonarme cuando no sé lo que digo

Y por estar siempre conmigo, como el sol está en el trigo

Y va por ti, y por las piedras del camino

Y por la suerte y el regalo de tener a mis sobrinos

A mi lado, deshojando los segundos

Con ellos y mi credo ya no me da miedo el mundo

Especial dedicación pa' los amigos

Que me dan su corazón sin regateos

Que no saben de mi flow ni mis rapeos

Pero solo con mirarme saben de qué pie cojeo

Y dios bendiga los clavos de mi ataúd

Y a los MCs que se dejan la piel y la juventud

En cada texto, respetando la escritura

Músicos honestos dan amor a esta cultura

Y yo solo canto lo que el corazón exige

Como el loco ruiseñor que no escapa del terremoto

Al hada noble del amor que no se elige

Yo os lo dije: yo no valgo nada sin vosotros

Soms zoek ik naar het folio zoals degene die naar het vuur zoekt

Om te ontsnappen aan de honger en kou van november

Soms heb ik gewoon de kracht van gewoonte

En het riet van sommige verzen die breken zoals gewoonlijk...

En van de wensen blijven alleen de wimpers over

Een lied en een la met spinnenwebben

Ik let nu al alleen op het hart en de ingewanden

Dat is niet een beetje gek, en dus heb ik het bijna nooit mis

Ik speel dit spel al vele jaren

En niets nieuws, altijd dezelfde zon, dezelfde focus

Soms word ik high en denk ik dat ik vuur moet zijn

Omdat ik aankom, en ik verander in as wat ik aanraak

Weet je, in Zaragoza verbrandt de kou de rozenstruiken

Daarom wordt carnaval gevierd als de zon opkomt

Er groeien geen nieuwe bloemen meer in de sloppenwijken

Omdat de dagen hier voorbij gaan, maar ze zijn allemaal hetzelfde

En ik alleen, proost op een leeg glas

Ik heb stilte en zijn melodie als gezelschap

Ik schrijf 's nachts om overdag te kunnen slapen

Ik ben een liefhebber van afval, ik verspil vreugde

Ja dat doe ik, want soms is het zo duur

Dat geld betaalt het niet, zelfs als het probeert

Jij, voel en vergelijk, ja, vertel me wie je beschermt

Vertel me wie repareert, wanneer angst degene is die je in het gezicht kijkt

Vertel me, wanneer het folio de getuige is van mijn misdaad

Wie redt mij, wanneer de pijn mijn ziel onderdrukt?

Als ik huil van de nacht tot de dageraad

Als een kind wiens vrienden twee paarse wallen onder haar ogen hebben

En toch lijken ze niet te horen wat ik zeg

Ik, het is niet de zon, het is mijn schaduw die ik achtervolg

Soms is het waar dat vriendschap een straf is

Maar god zegene me als ik een vriend verraad

Ik maak papieren vliegtuigjes die alleen naar de dageraad vliegen

Ik schrijf met de huid om de ziel te kunnen bereiken

Ik heb vrienden verloren, gewrichten, ook geld

Maar het enige dat echt pijn doet, is het eerste

En de tweede, om iemand te hebben om van te houden in deze wereld

Ondanks de stormen om koers te kunnen houden

Je raakt niet in de war dat ik niet meer in de war raak

Haat en liefde meten dezelfde diepte

Met een klinkend vers rommel ik in je zintuigen

Ik bevrucht je geest, door je oren

Ik ga met de hoop van degene die alles heeft verloren

En dus alles wat komt is welkom...

... Wil je weten waarom?

Ik ben van dat soort onhandigheid

Dat woorden meer pijn doen dan klappen

Ik ben zo, ja, MC door grijze en oprechte roeping

De maan van januari werd verliefd op mijn pen

Ik laat het liever zien om je te vertellen dat ik van je hou

Ik weet dat het materiaal van woorden licht is

En dat, het leven is kort, de klok is een leugenaar

Alles wat er toe doet, wordt niet met geld gekocht

Maar wat ga ik doen als het plezier tijdelijk is?

Het kost de dageraad in deze jungle van staal

Met weinig te bieden geef ik altijd wat ik heb

Want zo heb ik het leren doen waar ik vandaan kom

Ik kom eraan, en sorry als ik te laat ben voor je chantage

Maar ik ging op een gratis reis naar een andere plaats

Ik denk dat make-up in taal een verband is

Lelijk, als er geen boodschap in de frasering zit, ga dan maar naar keo

En ik zie het, veel rappen voor ego

En dan in het spel van de ring is zijn vuurstroom blanco

Voor dit deel, weinig om u niets nieuws te vertellen

Hij merkt zelf dat hij het breekt en krabt dan aan zijn ballen

Ik, om mezelf te vinden, moest ik mezelf verliezen

Ik moest leren loslaten en nu ga ik

Een beetje vrijer, een beetje droeviger

Op zoek naar een zin die, ik weet het al, niet bestaat

Ik ben gewoon de gevangene van de inktpot en je huid

De krijger, boekanier van een papieren zeilboot

Hij, lelijk eendje, de reces-detentie

Weer een Theseus aan het wandelen die geen touw meer heeft

En ahhhh!, ahhhh!, ik heb nog lucht over

Gelukkig gunt mijn schaduw me altijd een dansje

Helaas, dit hart blind van trots

Dat zegt dat als het niet van jou is, het van niemand meer wil zijn

En nee, de maan lacht ons net zo toe

Nee, het zal precies om die reden zijn dat Sarkete niet meer rookt

Of misschien is het de spiegel die geen uitstel meer geeft

Tot de botten van deze oude man die niet op zijn tong bijt

Schat, wreek me als ik sterf in deze strijd

En neem me dan mee naar het strand

En begraaf me in het zand, vlakbij de kust

Zodat de zee me kietelt en de zeemeerminnen me 's nachts bezoeken

Dat, alleen ik weet wat deze huid weegt

Van, ouwe jongen, van pooier met complexen

Ik kijk in de spiegel en ik zweer dat ik niet kan stoppen met denken

Dat als ik geen geluk vind, ik het nu zal verlaten

Ik heb het geluk van degene die schrijft voor zijn plezier

Degene die weet dat het leven is vergeven en bedanken

Met, weinig anders te doen dan schrijven en oud worden

En wacht tot de dood de lippen van een vrouw heeft

Ik beken, soms droom ik van die kus

Dat haalt het gewicht weg en maakt het einde tot het rendement

Om vrij te zijn in deze gevangen wereld

We hebben alleen seks en steken er wat hersens in

Daarom... als ik geen kus, joint of vriend meer heb

Wanneer de botten die bij mij horen zijn afgevallen

Nu biecht ik alleen op in het folio waarop ik schrijf

Sneltrein van geen terugkeer naar de vergetelheid

Geen terugkeer naar de vergetelheid… 2013

Ik zou graag enkele verzen willen opdragen

Dat ze waard waren wat jouw licht waard is

Maar het universum past niet in een pagina

Noch past mijn dankbaarheid in een zin

Ze moeten weten dat ik besloten heb geen namen te noemen

Voor het geval er iemand in de inktpot is achtergebleven

Dus het geldt voor de vrouwen en de mannen

Voor iedereen die van me houdt en van wie ik hou

Aan mijn moeder, omdat ze de zuilen van mijn tempel zijn

Voor het onderwijzen van mij met uw liefde en met uw voorbeeld

Wat maakt het uit als papa is weggelopen?

Als ze wist hoe ze alles moest zijn wat hij niet was

Aan mijn broers, voor hun warmte en beschutting

Adviseer me als ik op zoek ben naar een goede vriend

Om me te vergeven als ik niet weet wat ik zeg

En om altijd bij mij te zijn, zoals de zon in het koren is

En het geldt voor jou, en voor de stenen van de weg

En voor geluk en het geschenk van het hebben van mijn neven

Aan mijn zijde, bladerend door de seconden

Met hen en mijn geloof maakt de wereld me niet langer bang

Speciale toewijding aan vrienden

Dat ze me hun hart geven zonder af te dingen

Ze weten niets van mijn flow of mijn raps

Maar alleen door naar mij te kijken, weten ze op welke voet ik mank

En god zegene de nagels in mijn doodskist

En aan de MC's die hun huid en jeugd achterlaten

In elke tekst, met respect voor het schrift

Eerlijke muzikanten geven liefde aan deze cultuur

En ik zing alleen wat het hart eist

Zoals de gekke nachtegaal die niet aan de aardbeving ontsnapt

Aan de nobele fee van liefde die niet is gekozen

Ik zei je: ik ben niets waard zonder jou