L'espirit de L'escalier - Rayden

Cada vez que pienso muestro lo que llevo dentro

Fábricas de emociones que habitan en el centro

Yo creo en canciones que dejan el alma arrugada

En las que hablan de verdades como dos manos cerradas

Por querer no quiero tener nada

El que sí tiene celos o envidia si posee o no lo que ama

Y por miedo a perderlo o ese deseo de tener

Vivimos enfermos entre los extremos del querer

Digamos que si el sentido de la vida es sufrir

Y en su justa y debida medida morir

Decir que solo daña aquel que puede y no quien quiere aunque puede

Ser que a quien quieres lo haga y créeme que eso duele

En fin, aquí solo somos seres, hombres y mujeres

Quienes tienen como similitud la falsa moral

Donde todo de lo que somos es aquello que tenemos

Como bienes y así somos lo que ven los demás;

Vamos, que por mi bien no debo ser tan bueno, malo menos

Palos los dan amigos, tu chica, el empleo

Y entre dieces y ceros un cinco pelao saqué

A veces por los pelos pero siempre en medio (como el jueves)

Digo lo que pienso, pienso lo que escribo

Escribo lo que vivo y así te lo describo

Que la fama no es ser conocido

Es que damas estén en la cama con tu «alias» pero no contigo

Digo lo que pienso, pienso lo que escribo

Escribo lo que vivo y así te lo describo

Que el colmo de ser «conocido» es que ni tú mismo te conozcas

Y ahí por mucho que ganes estás perdido

Cuando todos duermen algo se enciende dentro de mí

La mente es un torrente de ideas que quieren salir, (fluir)

Huir de la corriente impuesta por los medios

Yo me siento diferente porque puedo

En un ambiente con mentalidad de pueblo y titulo de ciudad

Veo que vivo entre pokeros, emos, borregos

Jóvenes y «jóvenes» de avanzada edad

Que se disputan quien va primero en «la cola del pan»

«Quien vive sin plan no teme que nada salga mal»

Desde que sigo este refrán todo va fenomenal

La amistad es un talismán que a mí me da la vida;

Un término que a muchos por fo… al final se les olvida

Y es normal que te pongan de hijo puta pa' arriba

Si caes tan bajo que piensas con lo del medio putilla

¿Lo pillas?

que te rodees de todo aquel que te llene

Que de vacíos está el mundo lleno;

hasta el pene

Digo lo que pienso, pienso lo que escribo

Escribo lo que vivo y así te lo describo

Que la fama no es ser conocido

Es que damas estén en la cama con tu «alias» pero no contigo

Digo lo que pienso, pienso lo que escribo

Escribo lo que vivo y así te lo describo

Que el colmo de ser «conocido» es que ni tú mismo te conozcas

Y ahí por mucho que ganes estás perdido

Y si el mundo se despierta solo quiero dormir

Estar al otro lado un plano muy lejano de aquí

Hermanos los cuento con dedos de una mano y me sobran

Solo ellos logran con un gesto que yo sea feliz

Que esté contento aunque no sea un buen ejemplo a seguir

De momento me contento con llegar a senil

Que con el tiempo te das cuenta que más vale ser honrado

Que no un cerdo porque a todos llega su «San Martín»

Ya no hay lamentos sino propósitos y antojos

Y ahora mi antojo es comerte con los ojos con cuidado

Ya que toda pretensión lleva a decepción y esta a depresión

Si el deseo que escojo no da resultado

Y hoy floto sobre nubes de algodón

Sobre tu colchón y me siento un loco enamorado del amor

De la ausencia de dolor y de poder estar a tu lado

Digo lo que pienso, pienso lo que escribo

Escribo lo que vivo y así te lo describo

Que la fama no es ser conocido

Es que damas estén en la cama con tu «alias» pero no contigo

Digo lo que pienso, pienso lo que escribo

Escribo lo que vivo y así te lo describo

Que el colmo de ser «conocido» es que ni tú mismo te conozcas

Y ahí por mucho que ganes estás perdido

Elke keer als ik denk dat ik laat zien wat ik van binnen heb

Fabrieken van emoties die het centrum bewonen

Ik geloof in liedjes die de ziel gerimpeld achterlaten

Waarin ze over waarheden spreken als twee gesloten handen

Want ik wil niets hebben

Hij die jaloers of afgunstig is, of hij nu wel of niet heeft waar hij van houdt

En uit angst om het te verliezen of dat verlangen om te hebben

We leven ziek tussen de uitersten van liefde

Laten we zeggen dat als de zin van het leven is om te lijden

En in zijn rechtvaardige en gepaste mate sterven

Om te zeggen dat het alleen degenen schaadt die het kunnen en niet degenen die dat willen, ook al kunnen ze

Dat degene van wie je houdt het doet en geloof me dat het pijn doet

Kortom, hier zijn we alleen wezens, mannen en vrouwen

Die als gelijkenis de valse moraal hebben?

Waar we alleen zijn, is wat we hebben

Als goederen en zo zijn wij wat anderen zien;

Kom op, voor mijn eigen bestwil zou ik niet zo goed moeten zijn, slecht minder

Sticks worden gegeven door vrienden, jouw meisje, de baan

En tussen tienen en nullen kreeg ik een vijf pelao

Soms bij de haren maar altijd in het midden (zoals donderdag)

Ik zeg wat ik denk, ik denk wat ik schrijf

Ik schrijf wat ik leef en zo beschrijf ik het aan jou

Die roem wordt niet bekend gemaakt

Zijn die dames in bed met je "alias" maar niet met jou

Ik zeg wat ik denk, ik denk wat ik schrijf

Ik schrijf wat ik leef en zo beschrijf ik het aan jou

Dat het toppunt van 'bekend' zijn is dat je jezelf niet eens kent

En daar, hoeveel je ook wint, je bent verloren

Als iedereen slaapt licht er iets in mij op

De geest is een stortvloed van ideeën die naar buiten willen komen, (flow)

Vlucht voor de stroom die door de media wordt opgelegd

Ik voel me anders omdat ik het kan

In een omgeving met een stadsmentaliteit en een stadstitel

Ik zie dat ik tussen pokero's, emo's, schapen leef

Jongeren en "jongeren" van gevorderde leeftijd

Dat ze betwisten wie als eerste gaat in "de broodrij"

“Wie zonder plan leeft, is niet bang dat er niets mis gaat”

Aangezien ik deze uitspraak volg, gaat alles goed

Vriendschap is een talisman die me leven geeft;

Een term die velen… uiteindelijk vergeten

En het is normaal dat ze je een klootzak boven noemen

Als je zo laag valt dat je denkt met de halve slet

Snap je het?

dat je jezelf omringt met iedereen die je vervult

Dat de wereld vol leegte is;

tot aan de penis

Ik zeg wat ik denk, ik denk wat ik schrijf

Ik schrijf wat ik leef en zo beschrijf ik het aan jou

Die roem wordt niet bekend gemaakt

Zijn die dames in bed met je "alias" maar niet met jou

Ik zeg wat ik denk, ik denk wat ik schrijf

Ik schrijf wat ik leef en zo beschrijf ik het aan jou

Dat het toppunt van 'bekend' zijn is dat je jezelf niet eens kent

En daar, hoeveel je ook wint, je bent verloren

En als de wereld wakker wordt, wil ik gewoon slapen

Om aan de andere kant te zijn, een vliegtuig ver weg van hier

Broeders, ik tel ze met de vingers van één hand en ik heb er genoeg

Alleen zij slagen erin mij blij te maken met een gebaar

Dat hij gelukkig is, ook al is hij geen goed voorbeeld om te volgen

Op dit moment ben ik tevreden met het bereiken van seniel

Dat je na verloop van tijd je realiseert dat het beter is om eerlijk te zijn

Geen varken want iedereen krijgt zijn "San Martín"

Er zijn niet langer spijt maar doelen en verlangens

En nu is mijn verlangen om aandachtig naar je te lonken

Aangezien alle schijn leidt tot teleurstelling en dit tot depressie

Als de wens die ik kies niet werkt

En vandaag drijf ik op katoenen wolken

Op je matras en ik voel me gek verliefd op liefde

Van de afwezigheid van pijn en aan je zijde kunnen staan

Ik zeg wat ik denk, ik denk wat ik schrijf

Ik schrijf wat ik leef en zo beschrijf ik het aan jou

Die roem wordt niet bekend gemaakt

Zijn die dames in bed met je "alias" maar niet met jou

Ik zeg wat ik denk, ik denk wat ik schrijf

Ik schrijf wat ik leef en zo beschrijf ik het aan jou

Dat het toppunt van 'bekend' zijn is dat je jezelf niet eens kent

En daar, hoeveel je ook wint, je bent verloren