El Pasajero - Rayden

Lo que dura un viaje en tren con el sol de cara

(calla) después del túnel y la próxima parada

Viajo a Móstoles pagando hasta Coslada

Si viene el revisor me cruje sino este no paga

Hoy es lunes inicio de semana

La jornada donde el que trabaja llama pidiendo la baja

Y hay que ver lo que seduce quedarnos en cama (vagos)

Mientras un varón en el vagón mendiga para un trago

Hago de tripas corazón y sigo

A mi lado un anciano sentado haciendo de testigo

De este estricto escrito y no sé en qué piensa

Siempre he odiado a aquellos tipos que te espían la prensa

Y miro a una pareja que se besan entre sí

En frente una mujer reza al subir un marroquí con mochila

La cicatriz en la memoria colectiva de Madrid

Es una mezcla entre el temor, y la ira

Fuera veo mil firmas distintas en cercanías y vías

Que pintan muros con murales y latas

Llenas de tinta en piezas y platas

Que se distingan de las ratas

Que filman como dejan al segurata

(hecho un cuadro) y no hablemos del metro

Donde si llegas a las manos nadie mueve ni un dedo

Que se lo digan a esa chica que agredía el rapado

Que se lo digan a ese chico oculto tras su agujero (acojonado)

El pasajero sube el tren, el resto se apea en el andén

Hay trenes en la vida que pasan solo una vez

Sube, date prisa o no lo vas a perder

Baja, antes que pasé por debajo del túnel

Venga no sé qué haces parado apartado, vamos que lo vas a perder

Llevo boli y papel como equipaje de mano

Donde el listo va sentado y el lento viaja de pie

Hoe lang duurt een treinreis met de zon in je gezicht

(zwijg) na de tunnel en de volgende halte

Ik reis naar Móstoles en betaal naar Coslada

Als de recensent komt, kraakt hij me, anders betaalt hij niet

Vandaag is het maandag begin van de week

De dag waarop degene die werkt belt om ziekteverlof te vragen

En je moet zien wat ons verleidt om in bed te blijven (lui)

Terwijl een man in de auto smeekt om een ​​drankje

Ik bijt de knoop door en ga verder

Naast mij zit een oude man als getuige

Van dit strikte schrijven en ik weet niet wat je denkt

Ik heb altijd een hekel gehad aan die jongens die je bespioneren in de pers

En ik kijk hoe een stel elkaar kust

Vooraan bidt een vrouw terwijl een Marokkaanse man met rugzak klimt

Het litteken in het collectieve geheugen van Madrid

Het is een mix tussen angst en woede

Buiten zie ik duizend verschillende bedrijven aan de rand en op de wegen

die muren schilderen met muurschilderingen en blikjes

Vol met inkt in stukjes en zilver

onderscheiden van de ratten

Ze filmen hoe ze de bewaker verlaten

(foto gemaakt) en laten we het maar niet over de meter hebben

Waar als je komt te blazen niemand beweegt een vinger

Zeg dat maar tegen dat meisje dat de scheerbeurt aanviel

Vertel die jongen verborgen achter zijn gat (bang)

De passagier stapt in de trein, de rest stapt uit op het perron

Er zijn treinen in het leven die maar één keer passeren

Zet hem op, schiet op of je raakt hem niet kwijt

Ga naar beneden, voordat ik onder de tunnel ging

Kom op, ik weet niet wat je doet als je apart staat, laten we gaan, je gaat het verliezen

Ik draag pen en papier als handbagage

Waar de slimme zit en de langzame staande reist