Epilogue - Ray Davies

For better or worse, my adventures in America had made me a wiser person,

And now I’d been given the chance to put my life back on track.

As I was driven to the airport, for the final time before leaving New Orleans,

I asked the driver to take a short detour past the place where I’d been shot.

These experiences would not stop me from seeing the funny side,

But just the same, I never forget a face

And while I don’t normally bear grudges,

If one day I should return, vengeance will indeed be mine.

Meanwhile, I’d celebrate my origins rather than hide them.

I am a Londoner after all.

Getting shot in New Orleans had given me a limp,

And if not properly treated, could turn into a permanent voodoo walk.

But the next time I see a zombie coming towards me on the street,

I won’t let him spook me out so much.

I’d even sing him a song.

Voor beter of slechter, mijn avonturen in Amerika hadden me een wijzer mens gemaakt,

En nu had ik de kans gekregen om mijn leven weer op de rails te krijgen.

Toen ik voor de laatste keer naar het vliegveld werd gereden voordat ik New Orleans verliet,

Ik vroeg de chauffeur om een ​​korte omweg te maken langs de plek waar ik was neergeschoten.

Deze ervaringen zouden me er niet van weerhouden om de grappige kant te zien,

Maar toch, ik vergeet nooit een gezicht

En hoewel ik normaal gesproken geen wrok koester,

Als ik op een dag zou terugkeren, zal ik inderdaad wraak nemen.

Ondertussen zou ik mijn afkomst vieren in plaats van ze te verbergen.

Ik ben tenslotte een Londenaar.

Neergeschoten worden in New Orleans had me slap gemaakt,

En als het niet goed wordt behandeld, kan het een permanente voodoo-wandeling worden.

Maar de volgende keer dat ik op straat een zombie op me af zie komen,

Ik zal me niet zo laten afschrikken door hem.

Ik zou zelfs een liedje voor hem zingen.