The London Apprentice - Ralph McTell

I am a London apprentice, for I never will learn a trade

The best that I can hope for, is from mistakes I’ve made

A man who never made any, he never meant nothing at all

So Christopher Wren had to start again, when he built St. Pauls

I am a London apprentice, for I never will learn her ways

When I walk the streets of London, I am constantly amazed

How a road I never was on before, leads to one and all

As any cabbie will tell you, thats how all knowledge grows

I am a London apprentice, and I love the muddy Thames

Pushing his way through the city, just to come back again

Through plague and conflagration, and when the bombers came

A symbol of a nation, St. Paul amongst the flames

I am a London Apprentice and Ill accept the status quo

But a cockney must be born, within the silent spells of beau

And Londons been a refuge, by accident or plan

So ask me whos a Londoner, Ill answer every man

I am a London apprentice, but one thing I know for sure

Ill tell you very bluntly with these words you cant ignore

Remember Doctor Johnson, whos wit cut like a knife

When a man is tired of London, a man is tired of life

I am a London apprentice, for I never will learn a trade

The best that I can hope for, is from mistakes Ive made

A man who never made any, he never meant nothing at all

So Christopher Wren had to start again, when he built St. Pauls

Ik ben een Londense leerling, want ik zal nooit een vak leren

Het beste waar ik op kan hopen, is van fouten die ik heb gemaakt

Een man die er nooit een maakte, hij betekende nooit helemaal niets

Dus moest Christopher Wren opnieuw beginnen, toen hij St. Pauls bouwde

Ik ben een Londense leerling, want ik zal haar nooit leren

Als ik door de straten van Londen loop, ben ik constant verbaasd

Hoe een weg waar ik nog nooit eerder was, leidt naar één en al

Zoals elke taxichauffeur je zal vertellen, zo groeit alle kennis

Ik ben een Londense leerling en ik hou van de modderige Theems

Hij baant zich een weg door de stad, om gewoon weer terug te komen

Door pest en vuurzee, en toen de bommenwerpers kwamen...

Een symbool van een natie, St. Paul onder de vlammen

Ik ben een Londense leerling en ik accepteer de status-quo

Maar een cockney moet geboren worden, in de stille spreuken van beau

En Londen was een toevluchtsoord, per ongeluk of plan

Dus vraag me wie een Londenaar is, ik zal elke man antwoorden

Ik ben een Londense leerling, maar één ding weet ik zeker:

Ik zal het je heel bot vertellen met deze woorden die je niet kunt negeren

Denk aan dokter Johnson, wiens scherpzinnigheid sneed als een mes

Wanneer een man Londen beu is, is een man het leven beu

Ik ben een Londense leerling, want ik zal nooit een vak leren

Het beste waar ik op kan hopen, zijn de fouten die ik heb gemaakt

Een man die er nooit een maakte, hij betekende nooit helemaal niets

Dus moest Christopher Wren opnieuw beginnen, toen hij St. Pauls bouwde