Unwohl - Prezident

Im Augenblick und reflektiert von den Pfützen auf der Straße

Hat das Neonlicht der Tanke fast 'n bisschen was Sakrales

Es nieselt leicht, wie zumeist, ich fühl' mich überüberreizt

Höchstwahrscheinlich bin ich ziemlich bleich

Der Regen legt 'n' dünnen, weichen Film auf meiner Haut ab

Mein rechter Schuh schmatzt aus einem Loch, durch das er Wasser aufgesaugt hat

Die Reeboks taugen nichts, ich hoffe inständig, das Blag, das das Paar

zusammengeklebt hat, wurde hart dafür bestraft

Hab ich das gesagt?

Leise, unwillkürlich und stakkato red' ich vor mich hin, zum Glück ist g’rade

niemand auf der Straße

Die Kälte und die frische Luft pushen mich

Wie wenn man im Warmen trinkt, doch erst, wenn man nach draußen geht,

betrunken ist

Ich drück' den Fünfer fest zusamm'

Er fühlt sich warm, weich und klebrig an vom Schweiß der Innenfläche meiner

rechten Hand

Ich zahl drei Flaschen Pils damit

Ich zitter zwar, doch nicht so stark

Ich hoff', der Typ am Nachtschalter merkt es mir nicht an

Ich fühl' mich wie unter Beobachtung

Ich hoff', der Typ am Nachtschalter merkt es mir nicht an

Und ich fühl' mich nicht so wohl in meiner Haut

Ich hoff', der Typ am Nachtschalter merkt es mir nicht an

Manches was ist, behält man lieber für sich

Ich hoffe bloß, man merkt es mir nicht an

Es ist nicht einfach, doch ich nehme mich zusamm'

Ich hoffe bloß, man merkt es mir nicht an

Ich hoffe bloß, keiner uns’rer Nachbarn hat was mitgekriegt

Doch sicherlich, es war schon ziemlich laut für kurze Zeit

Ich erinnere mich kaum, worum es ging bei diesem Streit

Wie immer wohl um alles und um nichts zu gleichen Teil’n

Ich hass' es, wenn sie schreit und immer lauter wird

Wir ha’m hier schon genug Mietpartei’n, die man tagein und -aus im Hausflur hört

Wir sind nich' wie die Assis hier, das sach' ich dir

Ich lasse mir den Rachen kühl'n von der ersten Flasche Bier

Bleibe in der Küche sitzen, starr' die Wand an, atme tief durch

Trinke ganz langsam aus, es is' g’rad' so schön ruhig

Denke nach, wie bisher kann ich nicht weitermachen

Ich hätt' sie nich' anrühr'n soll’n, ich hab mich reizen lassen

Ich setz' mich zu ihr auf die Couch, der Fernseher läuft, stummgeschaltet

Ich käm' mir albern vor, mich jetz' mit ihr zu unterhalten

Sie würde kalt bleiben, starrt mich unversöhnlich an

Ich bleibe hart, mir tut es leid, ich hoff', sie merkt es mir nicht an

Doch ich fühl' mich wie unter Beobachtung

Ich bleibe hart, mir tut es leid, ich hoff', sie merkt es mir nicht an

Und ich fühl' mich nich' so wohl in meiner Haut

Ich bleibe hart, mir tut es leid, ich hoff', sie merkt es mir nicht an

So einiges, was ist, behält man lieber für sich

Ich hoffe bloß, sie merkt es mir nicht an

Und es is' nich' gerade leicht, doch ich nehme mich zusamm'

Ich hoffe bloß, sie merkt es mir nicht an

Und es is' nich' gerade leicht, doch ich nehme mich zusamm'

Ich hoffe bloß, man merkt es mir nicht an

Ich weiß, dieser Abend is' nich' rückgängig zu machen

Und ich weiß, dass ich’s weiß, aber nicht, ob’s mir bewusst ist

Wenn sie könnte, hätt' sie tausend gute Gründe mich zu hassen

Ich wünschte nur, sie würde mit mir reden, nichts zu machen

Ihre Augen sind gerötet, ich seh' die Hämatome

Meine grenzenlose Trauer wird auf kein' Verständnis stoßen

Ihr Gesicht ist ausdruckslos und ohne Farbe

Ich ruh' mich 'ne Minute aus vom Tragen, dann beginne ich zu graben

Der Boden ist schon hart, obwohl die Sonne scheint

Die ersten Nächte unter Null kommen bald

Herzrasen, Seitenstiche, doch die spür' ich erst, als es geschafft is'

Und sie sicher in der Erde und im Matsch ist

Ich decke sie mit Laub zu, nehme Abschied, geh' zum Auto, schieß' los

Fahre Schleichwege, handel wie auf Autopilot

Gehe duschen und dann schlafen, ich nehme mich zusamm'

Morgen meld' ich sie vermisst, ich hoff', sie merken mir nichts an

Juist nu en gereflecteerd door de plassen op straat

Heeft het neonlicht van het tankstation bijna iets heiligs

Het miezert lichtjes, zoals gewoonlijk, ik voel me overenthousiast

Waarschijnlijk ben ik behoorlijk bleek

De regen legt een dun, zacht laagje op mijn huid

Mijn rechterschoen knalt uit een gat waardoor hij water heeft opgezogen

De Reeboks deugen niet, hoop ik oprecht, de blag die het stel

aan elkaar vastzitten werd er zwaar voor gestraft

zei ik dat

Ik praat zachtjes, onwillekeurig en staccato tegen mezelf, gelukkig is het nu zo

niemand op straat

De kou en de frisse lucht duwen me

Zoals drinken als het warm is, maar alleen als je naar buiten gaat

is dronken

Ik knijp het vijfje stevig tegen elkaar

Het voelt warm, zacht en plakkerig aan van het zweet aan de binnenkant van mijn lichaam

rechter hand

Ik betaal er drie flessen Pils mee

Ik tril, maar niet zo veel

Ik hoop dat de man aan de nachtbalie het niet merkt

Ik heb het gevoel dat ik bekeken word

Ik hoop dat de man aan de nachtbalie het niet merkt

En ik voel me niet zo lekker in mijn vel

Ik hoop dat de man aan de nachtbalie het niet merkt

Sommige dingen die er zijn, kun je beter voor jezelf houden

Ik hoop alleen dat je het niet merkt

Het is niet gemakkelijk, maar ik raap mezelf bij elkaar'

Ik hoop alleen dat je het niet merkt

Ik hoop alleen dat niemand van onze buren het gemerkt heeft

Maar zeker, het was behoorlijk luid voor een korte tijd

Ik kan me nauwelijks herinneren waar deze ruzie over ging

Zoals altijd, waarschijnlijk voor alles en voor niets in gelijke delen

Ik haat het als ze schreeuwt en steeds luider wordt

We hebben hier al genoeg huurders die je dag in dag uit in de gang kunt horen

We zijn niet zoals de Assis hier, dat zal ik je zeggen

Ik liet het eerste flesje bier mijn keel afkoelen

Ga in de keuken zitten, staar naar de muur, haal diep adem

Heel langzaam opdrinken, het is zo lekker rustig nu

Denken, zo kan ik niet verder

Ik had haar niet moeten aanraken, ik liet me verleiden

Ik ga bij haar op de bank zitten, de tv staat aan, gedempt

Ik zou het stom vinden om nu met haar te praten

Ze zou koud blijven en me meedogenloos aanstaren

Ik blijf standvastig, het spijt me, ik hoop dat ze het niet merkt

Maar ik heb het gevoel dat ik bekeken word

Ik blijf standvastig, het spijt me, ik hoop dat ze het niet merkt

En ik zit niet zo lekker in mijn vel

Ik blijf standvastig, het spijt me, ik hoop dat ze het niet merkt

Sommige dingen hou je liever voor jezelf

Ik hoop maar dat ze het niet merkt

En het is niet bepaald gemakkelijk, maar ik raap mezelf bij elkaar

Ik hoop maar dat ze het niet merkt

En het is niet bepaald gemakkelijk, maar ik raap mezelf bij elkaar

Ik hoop alleen dat je het niet merkt

Ik weet dat deze avond niet ongedaan kan worden gemaakt

En ik weet dat ik het weet, maar niet als ik me ervan bewust ben

Als ze kon, zou ze duizend goede redenen hebben om me te haten

Ik wou dat ze met me zou praten over niets doen

Je ogen zijn rood, ik kan de blauwe plekken zien

Mijn grenzeloze verdriet zal geen begrip ontmoeten

Haar gezicht is uitdrukkingsloos en kleurloos

Ik rust even uit van het dragen en begin dan te graven

De grond is al hard, ook al schijnt de zon

De eerste nachten onder nul komen eraan

Hartkloppingen, zijsteken, maar ik voel ze pas als het klaar is

En ze is veilig in de grond en in de modder

Ik bedek ze met bladeren, neem afscheid, ga naar de auto, schiet

Rij achteruit, handel alsof op de automatische piloot

Ga douchen en dan slapen, ik raap mezelf bij elkaar'

Morgen zal ik ze als vermist opgeven, ik hoop dat ze me niet opmerken