В землянке - Михаил Гулько

Бьется в тесной печурке огонь,

На поленьях смола, как слеза.

И поет мне в землянке гармонь

Про улыбку твою и глаза.

Про тебя мне шептали кусты

В белоснежных полях под Москвой.

Я хочу, чтобы слышала ты,

Как тоскует мой голос живой.

Ты сейчас далеко, далеко,

Между нами снега и снега.

До тебя мне дойти не легко,

А до смерти - четыре шага.

Пой, гармоника, вьюге назло,

Заплутавшее счастье зови.

Мне в холодной землянке тепло

От моей негасимой любви.

Het vuur klopt in de krappe kachel,

Hars op de stammen, als een traan.

En de accordeon zingt voor mij in de dugout

Over je glimlach en ogen.

De struiken fluisterden tegen me over jou

In sneeuwwitte velden bij Moskou.

Ik wil dat je het hoort

Hoe verlangend is mijn levende stem.

Je bent nu ver, ver weg

Tussen ons sneeuw en sneeuw.

Het is niet gemakkelijk voor mij om u te bereiken

En er zijn vier stappen naar de dood.

Zing, mondharmonica, sneeuwstorm uit wrok,

Noem het verstrikte geluk.

Ik heb het warm in een koude dugout

Van mijn onsterfelijke liefde.