Реквием - Margenta

Усталые церкви засыпаны снегом,

Петляют следы одинокого Зверя.

А ветер-язычник бьется с разбега

В закрытые наглухо двери.

Несыгранный Реквием в окна стучится,

Душой неприкаянной молит о звуке —

Но у каменной стражи суровые лица

И клавиш не знают холодные руки.

Песочных часов опустевшее тело

Подброшено кем-то Марии с младенцем.

Vermoeide kerken bedekt met sneeuw

Kronkelende sporen van een eenzaam Beest.

En de heidense wind slaat met een rennende start

In goed gesloten deuren.

Het onbespeelde Requiem klopt op de ramen,

De rusteloze ziel bidt om het geluid -

Maar de stenen bewaker heeft strenge gezichten

En koude handen kennen de sleutels niet.

Zandloper leeg lichaam

Door iemand geplant aan Mary met een baby.