Trappole - Marco Masini

Un annuncio sul giornale,

un messaggio troppo anonimo, che sa trasgredire e affascinare,

da convincerti a scoprire che cos'?

o chi sar?.

Perch??

un gioco clandestino

o il mistero pi?

banale che vivrai,

un rapporto esistenziale col buon vino,

quando inventi un altro ruolo,

quando abbocchi a un’e-mail,

queste, lo sai,

sono trappole,

quelle voci che ti chiamano dai vicoli,

quelle mani che ti afferrano negli angoli,

specialmente se provengono da un’anima

di plastica.

C'?

da perdersi

in un giro di illusioni e solitudini,

con gli amori pi?

virtuali, su quel monitor che

t’inghiottir?, come un numero,

nella trappola.

Ma una vita troppo uguale,

sul vagone pi?

monotono che c'?,

dimmi cosa mi pu?

dare,

se non l’ultimo bicchiere di realt?

da buttar gi?.

Sia nel bene che nel male,

alla fine di ogni scelta, sempre tu paghi il conto a quel destino da tradire,

che ti lascer?

sbagliare facilmente cos?,

perch?, lo sai,

sono trappole,

quelle storie che diventano difficili,

con la luna solitaria dei licantropi,

oltre il limite delle tue stesse regole

e abitudini.

Per evadere,

cerca un sogno pi?

rischioso e imprevedibile,

dove mai sarai un ostaggio e, da sconfitto o da eroe,

resti chi sei, un superstite,

un superstite.

Een advertentie in de krant,

een bericht dat te anoniem is, dat weet te overtreden en te fascineren,

om je te overtuigen om erachter te komen wat?

of wie zal het zijn?

Waarom?

een clandestien spel

of de mysterieuze pi?

triviaal dat je zult leven,

een existentiële relatie met goede wijn,

als je een andere rol bedenkt,

wanneer u een e-mail aanneemt,

deze, weet je,

zijn vallen,

die stemmen die je roepen vanuit de steegjes,

die handen die je in de hoeken grijpen,

vooral als ze uit een ziel komen

van kunststof.

Daar?

verdwalen

in een cirkel van illusies en eenzaamheid,

met de liefdes pi?

virtueel, op die monitor dat

je inslikken, als een nummer,

in de val.

Maar een leven te veel hetzelfde,

meer op de wagen?

eentonig wat c'?,

vertel me wat kan

verlenen,

zo niet het laatste glas realiteit?

neergooien?.

Voor zowel goed als slecht,

aan het einde van elke keuze betaal je altijd de rekening om dat lot te verraden,

wie zal je verlaten?

maak snel zulke fouten,

omdat je weet,

zijn vallen,

die verhalen die moeilijk worden,

met de eenzame maan van weerwolven,

buiten de grenzen van je eigen regels

en gewoonten.

Ontsnappen,

op zoek naar een droom meer?

riskant en onvoorspelbaar,

waar zul je ooit een gijzelaar zijn en, als een verslagene of een held,

je blijft wie je bent, een overlever,

een overlevende.