Dal Buio - Marco Masini

Il cieco fermo sul bordo del marciapiede

aspetta che qualcuno se ne accorga

rallenti la sua fretta.

E intanto resta immobile lo sguardo spento

e fisso come se fosse in bilico

su di un profondo abisso.

Il cieco fermo ascolta e sopra il viso

impassibile d’un tratto?

una smorfia

una pena invisibile.

Ma nessuna la vede nel bagliore della luce

e la smorfia lentamente

dentro il viso si ricuce.

Ed ecco all’improvviso s’arresta una ragazza

il cieco fa un sorriso e timido ringrazia.

Lei certamente?

bella lo sente dall’odore

nel buio s’accende una stella e un vento soffia in

cuore.

Lui cerca la sua mano lei se la fa trovare

e allora parte piano e li si lascia andare.

E saltano l’abisso senza precipitare

i due con lieve passo che sembra di volare!

Poi dolcemente atterrano sull’altro

marciapiede il cieco e la ragazza

dopo quel volo breve.

Lei dalla luce lancia un saluto luminoso!

Dal buio lui risponde timido e confuso.

Vorrebbe dirle aspetta angelo profumato

non te ne andare resta riposa il cuore il fiato.

Ma sente che la mano allenta la sua stretta

e nel buio si spegna la stella.

Vorrebbe dirle aspetta!

Ma c'?

troppa confusione

e l’odore s’allontana e il cieco col bastone

prosegue la sua strada buia dondolando un po'

felice per quel niente come un dolcissimo

Charlotte!

De blinde man die op de stoep staat

wacht tot iemand het merkt

vertraag uw haast.

En ondertussen blijft de dode blik onbeweeglijk

en gefixeerd alsof het op de balans staat

over een diepe afgrond.

De blinde man luistert en over het gezicht

ineens onbeweeglijk?

een grimas

een onzichtbare straf.

Maar niemand ziet het in de schittering van het licht

en grijnst langzaam

binnenkant van het gezicht is dichtgenaaid.

En plotseling stopt er een meisje

de blinde man glimlacht en dankt verlegen.

Jij zeker?

mooi ze kan het ruiken

in het donker licht een ster op en waait er een wind

hart.

Hij zoekt haar hand, zij laat hem die vinden

en dan begint het langzaam en laat je ze gaan.

En ze springen over de afgrond zonder te vallen

de twee met een lichte stap die lijkt te vliegen!

Dan landen ze zachtjes op de andere

stoep de blinde man en het meisje

na die korte vlucht.

Vanuit het licht lanceert ze een heldere groet!

Vanuit het donker reageert hij verlegen en verward.

Hij zou haar willen vertellen dat ze wacht op een geparfumeerde engel

ga niet weg, je hart laat je adem rusten.

Maar hij voelt dat de hand zijn greep losser maakt

en in het donker gaat de ster uit.

Hij zou willen zeggen wacht!

Maar daar?

te veel verwarring

en de geur gaat weg en de blinde man met een stok

gaat op zijn donkere weg een beetje slingerend

blij voor dat niets als een lieverd

Charlotte!