Vredens tid - Månegarm

Ett föraktets dova töcken, närd av nid och hån.

Bländad av raseri, på hämndens vinger buren.

Stigna som vredens herrar…

Vekas bane vilsnas ljus.

Vanmakten inför vredens hand, speglar

i blinda ögon.

Spröda och tomma, sprider etter,

med kluven tunga.

Blodets stöma berusar och när, ger mig åt kampen.

Skapare av vanvettets kaos, en ny tid är här…

Stigna som vredens herrar…

Vekas bane vilsnas ljus.

Blodsmak i munnen, stillad äro hungern.

En ensam jakt för den valde allena.

Krönt om natten vid vanvettets tron.

Att ett rike föda ur de dödas aska.

Stilla äro djuren i viljan och själen.

En nalkande vittring och vi ger oss hän.

Den eviga kamp som tas av tiden.

Men dock och vilde bringar segern.

Som en viskande klinga, slår sanningens ord.

Förnyelsens timma, vredens tid…

Stigna som vredens herrar…

Vekas bane vilsnas ljus.

Een doffe waas van minachting, gevoed door nid en minachting.

Verblind door woede, gedragen op de vleugels van wraak.

Sta op als heren van toorn...

Het licht van het pad is verloren.

De machteloosheid in het aangezicht van de hand van woede, spiegels

in blinde ogen.

Knapperig en leeg, verspreidt zich daarna,

met gespleten tong.

De stroom van bloed bedwelmt en wanneer, geeft me aan de strijd.

Schepper van de chaos van waanzin, een nieuw tijdperk is hier...

Sta op als heren van toorn...

Het licht van het pad is verloren.

Smaak van bloed in de mond, nog steeds honger.

Een eenzame jacht op de uitverkorene alleen.

's Nachts gekroond door de troon van de waanzin.

Dat een koninkrijk voedt uit de as van de doden.

Stil zijn de dieren in wil en ziel.

Een naderende verwering en we geven toe aan hem.

De eeuwige strijd die door de tijd is genomen.

Maar stil en wild brengt de overwinning.

Als een fluisterend mes slaan de woorden van de waarheid toe.

Het uur van vernieuwing, de tijd van toorn...

Sta op als heren van toorn...

Het licht van het pad is verloren.