Gryningstimma - Månegarm

På fjäderklädda vingar i örnens hamn

sveper mitt sinne genom morgonens kyla

den gyllene gryningen speglar i daggen

sätter nordens ängar i brand

En röst i vinden rör vid mitt sinne

viskar som ett arv av hednisk glöd…

…om blod bringat av fäders stål

gjuten för moder Sveas mull

Ensam vilandes på vindens bädd

far mitt sinne fram över öde mark

i gryningstimma…

Gryningstimmans stilla bidande strålar

faller genom ett hav av silverne tårar

i gryningstimma…

Nattskrikans sista rop

sprunget från en falnande natt

ebbat stilla ut i Svithiods mäktiga salar…

Op gevederde vleugels in de haven van de adelaar

veegt mijn geest door de kou van de ochtend

de gouden dageraad weerspiegelt in de dauw

zet de weiden van het noorden in vuur en vlam

Een stem in de wind raakt mijn geest

fluistert als een erfenis van heidense vurigheid...

… Over bloed van vaders staal

gegoten voor moeder Svea's bodem

Alleen rustend op het windbed

breng mijn geest voort over verlaten grond

bij het ochtendgloren…

De nog steeds bijtende stralen van het ochtendgloren

valt door een zee van zilveren tranen

bij het ochtendgloren…

De laatste kreet van de nachtbraker

gesprongen van een vallende nacht

ebt nog steeds in de machtige zalen van Svithiod ...