Dödens strand - Månegarm

Smärtan tär själen, en tystnadens tår faller,

mot sorgedränkt jord, den svartaste mull.

Den tunga svärta som blindar min syn,

darrandes på knä, världen faller skata ned.

Mina händer fylls, med livets vatten,

detta varma flöde, jag går stilla hän.

Släpper mitt svaga grepp, förlöst från väven.

från de bojor, som fjättrat mig.

Vader fram i mörkret i minnenas flod,

ett ändlöst ropande efter dödens strand.

Svagt skymtar hon, vars son jag är.

djupet och mörkret, farsontes bittra moder.

Faller på knä inför, hennes sjukliga prakt.

hennes kalla barm, välkomnar mig åter…

Pijn verteert de ziel, een traan van stilte valt,

tegen rouwgrond, de zwartste grond.

De zware zwartheid die mijn ogen verblindt,

trillend op zijn knieën valt de wereld schaatsend naar beneden.

Mijn handen zijn gevuld met het water des levens,

deze hete stroom, ik loop stil.

Mijn zwakke greep loslatend, losgemaakt van de stof.

van de boeien die mij bonden.

Wadend in de duisternis in de rivier van herinneringen,

een eindeloze schreeuw om de oever van de dood.

Ze hint vaag, wiens zoon ik ben.

de diepten en de duisternis, de bittere moeder van de vader.

Eerder op haar knieën gevallen, haar ziekelijke pracht.

haar koude boezem, verwelkom me weer...