Ahora Que... - Joaquín Sabina

Ahora que nos besamos tan despacio

Ahora que aprendo bailes de salón

Ahora que una pensión es un palacio

Donde nunca falta espacio

Para más de un corazón…

Ahora que las floristas me saludan

Ahora que me doctoro en lencería

Ahora que te desnudo y me desnudas

Y, en la estación de las dudas

Muere un tren de cercanías…

Ahora que nos quedamos en la cama

Lunes, martes y fiestas de guardar

Ahora que no me acuerdo del pijama

Ni recorto el crucigrama

Ni me mato si te vas

Ahora que tengo un alma

Que no tenía

Ahora que suenan palmas

Por alegrías

Ahora que nada es sagrado

Ni, sobre mojado

Llueve todavía

Ahora que hacemos olas

Por incordiar

Ahora que está tan sola

La soledad

Ahora que, todos los cuentos

Parecen el cuento

De nunca empezar

Ahora que ponnos otra y qué se debe

Ahora que el mundo está recién pintado

Ahora que las tormentas son tan breves

Y los duelos no se atreven

A dolernos demasiado…

Ahora que está tan lejos el olvido

Ahora que me perfumo cada día

Ahora que, sin saber, hemos sabido

Querernos, como es debido

Sin querernos todavía…

Ahora que se atropellan las semanas

Fugaces, como estrellas de Bagdad

Ahora que, casi siempre, tengo ganas

De trepar a tu ventana

Y quitarme el antifaz

Ahora que los sentidos

Sienten sin miedo

Ahora que me despido

Pero me quedo

Ahora que tocan los ojos

Que miran las bocas

Que gritan los dedos

Ahora que no hay vacunas

Ni letanías

Ahora que está en la luna

La policía

Ahora que explotan los coches

Que sueño de noche

Que duermo de día

Ahora que no te escribo

Cuando me voy

Ahora que estoy más vivo

De lo que estoy

Ahora que nada es urgente

Que todo es presente

Que hay pan para hoy

Ahora que no te pido

Lo que me das

Ahora que no me mido

Con los demás

Ahora que, todos los cuentos

Parecen el cuento

De nunca empezar

Nu we zo langzaam kussen

Nu ik stijldansen leer

Nu een pension een paleis is

waar er nooit een gebrek aan ruimte is

Voor meer dan één hart...

Nu de bloemisten me begroeten

Nu ik een doctoraat in lingerie heb

Nu ik jou uitkleed en jij mij uitkleedt

En, in het seizoen van twijfel

Een forenzentrein sterft...

Nu we in bed blijven

Maandag, dinsdag en heilige dagen

Nu ik mijn pyjama niet meer weet

Ik snap het kruiswoordraadsel niet eens

Ik pleeg niet eens zelfmoord als je weggaat

Nu ik een ziel heb

die ik niet had

Nu dat handpalmen klinken

voor vreugde

Nu niets heilig is

Ni, op nat

het regent nog steeds

Nu we golven maken

voor het lastig vallen

Nu ze zo eenzaam is

Eenzaamheid

Wat nu, alle verhalen

Ze lijken op het verhaal

van nooit beginnen

Nu je ons er nog een geeft en wat er moet gebeuren

Nu de wereld pas geschilderd is

Nu de stormen zo kort zijn

En de duels durven niet

Om ons te veel pijn te doen...

Nu die vergetelheid zo ver weg is

Nu ik mezelf elke dag parfumeer

Nu dat, zonder het te weten, we hebben geweten

Van elkaar houden, zoals het hoort

Zonder ons nog te willen...

Nu de weken voorbij zijn

Vluchtig, zoals de sterren van Bagdad

Nu ik bijna altijd het gevoel heb dat

om je raam te beklimmen

En doe mijn masker af

Nu de zintuigen

Voel zonder angst

Nu ik afscheid neem

maar ik blijf

Nu ze de ogen raken

die naar de monden kijken

de vingers schreeuwen

Nu er geen vaccins zijn

geen litanieën

Nu hij op de maan is

Politie

nu die auto's ontploffen

wat een droom 's nachts

Ik slaap overdag

Nu ik je niet schrijf

Als ik ga

Nu ik meer leef

van wat ik ben

nu niets dringend is

dat alles aanwezig is

Wat is brood voor vandaag?

Nu ik het je niet vraag

wat je me geeft

Nu ik mezelf niet meet

Met de rest

Wat nu, alle verhalen

Ze lijken op het verhaal

van nooit beginnen