Sein Tag - JAW

Er sitzt am Tisch über das Blatt gebeugt

Man wirft ihm kleine Granaten ins nackte Kreuz

Das Fach ist Deutsch, für ihn nur ein weiterer Akt der Folter

Er sitzt so still da wie fast betäubt

Er hat kein Freund, so sehr er einen braucht

Gegen die Schreie des Hasses stellt selbst der Lehrer sich taub

Er betet und glaubt, dass irgendwann alles anders wird

Er die Angst verliert doch lang ist die Seele schon grau

Spitze Raketen treffen Genick und Schädel

Er will schreien vor Pein, aber kann nicht mehr reden

Nicht mehr flehen, nichts mehr sehen, kaum noch atmen

Blitze regnen auf einem Haus der Farben

Grell vor Schmerz und jeder quält sein Herz

Er ist ein Held, aber er ist in dieser Welt nichts Wert

Keiner versteht warum er morgens nicht aufstehen mag

Und so wartet er im Wahn seiner Zeit auf seinen Tag

Es ist sein Tag, sein Jahr, sein Schlag

Seine Liebe versiegelt in einem Sarg aus Stahl

Es ist sein Hass, seine Macht, sein Schlaf

Dem man nur durch den Tod entrinnt an seinem Tag

Er beschleicht leise den weg zum Haus seiner Eltern

Wünscht sich stündlich, dass sie weder Auto noch Geld haben

Doch das Rudel naht und wittert die Fährte

Und auf der Jagd ist schwache Beute immer die Erste

Er zittert doch merkt nicht, dass sie fast neben ihm letzt

Längst hat der Leitwolf im Dickicht seine Zähne gefletscht

Und steht da reglos und stumm im Kreis der Demütigung

Und all sein Hass wird im Laufe einer Träne vermummt

Sie treten und spucken und nehmen ihm die Kleider weg

Und er schließt nur die Augen und wünscht sich weit weit weg

Doch jeder Schlag holt ihn zurück in die Welt

Die ihn schon Jahre dahinwarf und jeden Tag quält

Beschämt und entlebt eilt er nach Hause

In das vertraute Heim in dem ihm keiner mehr glaubt

Er kauert im Bett wässert bis in den Schlaf

Wartet mit gefalteten Händen auf 'nen besseren Tag

Es ist sein Tag, sein Jahr, sein Schlag

Seine Liebe versiegelt in einem Sarg aus Stahl

Es ist sein Hass, seine Macht, sein Schlaf

Dem er nur durch den Tod entrinnt an seinem Tag

Dunkle Bilder wandern wie hundert Pilger durch seinen Kopf

Er steht stumm im Zimmer längst hat die Schule begonnen

Aufrechter Haltung die Faust ist geballt und seine Augen erkaltet

Aber sein Blick nicht länger Trauer gestaltet

Er schaut versteinert wie draußen in einem Wald

In den Lauf des Kalibers seiner erkauften Gewaltmacht

Und er beschreitet seinen letzen Gang in sich selbst gefangen

In seinem Kopf ein Weltenbrand

Gezündet durch Folter entfacht durch die Vollmacht seiner Peiniger

Die erstickt unter der Seele voll Last

Er folgt seinem Hass doch am Pfade des Wahnsinns

Ein kleines weinendes Mädchen am Rande das er nicht wahrnimmt

Besteigt die steinerne Treppe des Hauses

Kaum einer sieht ihn keiner den Blick der brennenden Augen

Gezeichnet von der Schönheit des Feuers jenseits der Grenzen

Menschlicher Vorstellungskraft in Flammenmeere des Endes

Das keiner geahnt hat er besteigt der Etage

Seiner Qualen und Erlösung zugleich mit eisernem Atem

Geht seine letzten Schritte aber zählt sie nicht

Sieht seine letzten Augenblicke aber verschmäht das Licht

Er kennt nur sich und seinen Weg durch den Schatten

Kennt sich nicht mehr und öffnet die Tür seiner Klasse

Er steht im Raum sie sehen seine Augen

Verwegenes Raunen, er hat nicht seine Seele verkauft

Sie war ihm entnommen und heute holt er sie wieder

Zu sich zurück und zückt sein Instrument des Schicksals

Ein heißer Kugelregen der die Herzen des Rudels findet

Für ihn der letzte Tropfen bis er an seinem Blut erblindet

Letztendlich ist der Tod keine große Sache

Man macht ein Riesen Geschiss daraus

Aber wenn du es von der nähe siehst ist es nichts

Nur ein Körper ohne leben nicht mehr

Bei den Menschen ist das wie bei den Tieren

Man liebt sie, man begräbt sie und dann ist es vorbei

Es ist sein Tag, sein Jahr, sein Schlag

Seine Liebe versiegelt in einem Sarg aus Stahl

Es ist sein Hass, seine Macht, sein Schlaf

Dem er nur durch den Tod entrinnt an seinem Tag

Hij zit aan de tafel gebogen over het papier

Kleine granaten worden in zijn blote rug gegooid

Het onderwerp is Duits, voor hem gewoon weer een marteling

Hij zit zo stil, bijna verbijsterd

Hij heeft geen vriend, hoe erg hij er ook een nodig heeft

Zelfs de leraar is doof voor de kreten van haat

Hij bidt en gelooft dat uiteindelijk alles zal veranderen

Hij verliest zijn angst, maar zijn ziel is al heel lang grijs

Puntige raketten raken de nek en schedel

Hij wil het uitschreeuwen van de pijn, maar kan niet meer praten

Niet meer bedelen, niet meer zien, nauwelijks ademen

Bliksem regent op een huis van kleuren

Luid van de pijn en iedereen martelt hun hart

Hij is een held, maar hij is waardeloos in deze wereld

Niemand begrijpt waarom hij 's ochtends niet wil opstaan

En dus wacht hij op zijn dag in de waanzin van zijn tijd

Het is zijn dag, zijn jaar, zijn klap

Zijn liefde verzegeld in een stalen kist

Het is zijn haat, zijn macht, zijn slaap

Waaraan men alleen ontsnapt door de dood op zijn dag

Hij sluipt stilletjes naar het huis van zijn ouders

Uurlijkse wensen dat ze geen auto of geld hadden

Maar de roedel nadert en ruikt het spoor

En tijdens de jacht staat de zwakke prooi altijd voorop

Hij beeft maar realiseert zich niet dat ze als laatste bijna naast hem is

De leider van de roedel heeft al lang zijn tanden bloot in het struikgewas

En staat daar roerloos en stom in de cirkel van vernedering

En al zijn haat is gesluierd in de loop van een traan

Ze schoppen en spugen en nemen zijn kleren af

En hij sluit gewoon zijn ogen en wenst ver ver weg

Maar elke slag brengt hem terug in de wereld

Dat gooide hem jarenlang weg en kwelt hem elke dag

Beschaamd en uitgeput haast hij zich naar huis

In het vertrouwde huis waar niemand hem meer gelooft

Hij hurkt in bedwater tot hij slaapt

Met gevouwen handen wachten op een betere dag

Het is zijn dag, zijn jaar, zijn klap

Zijn liefde verzegeld in een stalen kist

Het is zijn haat, zijn macht, zijn slaap

Waaraan hij in zijn dagen alleen door de dood ontsnapt

Donkere beelden dwalen door zijn hoofd als honderd pelgrims

Hij staat stil in de kamer, de school is al lang begonnen

Hij staat rechtop, zijn vuist is gebald en zijn ogen worden koud

Maar zijn blik is niet langer treurig

Hij ziet er versteend uit als in een bos

In de loop van het kaliber van zijn gekochte gewelddadige macht

En hij zet zijn laatste stap gevangen in zichzelf

Een wereldvuur in zijn hoofd

Ontstoken door marteling ontstoken door het gezag van zijn kwelgeesten

De verstikte onder de ziel vol last

Hij volgt zijn haat op het pad van de waanzin

Een klein huilend meisje op de rand dat hij niet opmerkt

Beklim de stenen trap van het huis

Bijna niemand ziet de blik van brandende ogen

Getrokken door de schoonheid van vuur buiten de grenzen

Menselijke verbeelding in zeeën van vlammen van het einde

Dat niemand vermoedde, hij klimt op de vloer

Zijn kwelling en redding tegelijkertijd met ijzeren adem

Zet zijn laatste stappen maar telt ze niet

Ziet zijn laatste momenten, maar verwerpt het licht

Hij kent alleen zichzelf en zijn weg door de schaduwen

Kent zichzelf niet meer en opent de deur van zijn klas

Hij staat in de kamer, je ziet zijn ogen

Gedurfd gemompel, hij heeft zijn ziel niet verkocht

Het is hem afgenomen en vandaag haalt hij het weer op

Maakt een back-up en trekt zijn Instrument of Destiny

Een hete regen van kogels die de harten van het peloton vindt

Voor hem de laatste druppel totdat hij blind wordt van zijn bloed

Uiteindelijk is de dood niet erg

Je maakt er een grote puinhoop van

Maar als je het van dichtbij ziet, is het niets

Gewoon een lichaam zonder leven niet meer

Bij mensen is het net zo als bij dieren

Je houdt van ze, je begraaft ze en dan is het voorbij

Het is zijn dag, zijn jaar, zijn klap

Zijn liefde verzegeld in een stalen kist

Het is zijn haat, zijn macht, zijn slaap

Waaraan hij in zijn dagen alleen door de dood ontsnapt