Вожатая - Иван Кучин

Вот ржавый кран вцепился в исполина и снёс его с протянутой рукой,

И ног чугунных рваная штанина в казанское в небо смотрит сиротой.

Седая ель покрылась изморозью, он грохнул так, последний шля привет,

Что из души повылетали гвозди, которые вбивали с детских лет.

Припев:

«Когда-то здесь аллеи были узки и здесь на площади, чуть в стороне

Вожатая в нарядной белой блузке на шею галстук повязала мне».

Теперь кто пал — тому уж не подняться, прощай, Ильич, я знаю по себе:

Как трудно от чего-то оторваться, что с молоком воспитано в тебе.

Прощай, прощай без памяти, без слова, лишь диких птиц засохнувший помёт.

Когда в душе нет ничего святого, то и пенять не надо на народ.

Припев:

«Когда-то здесь аллеи были узки и здесь на площади, чуть в стороне

Вожатая в нарядной белой блузке на шею галстук повязала мне».

Ах, красный галстук — горькая потеря и праздник Мая, мира и труда.

Я и тогда особенно не верил, ну, а теперь тем боле, господа.

Идут года, но спицы расписные всё так же вязнут в лжи по самую ось.

Мы тоже дети страшных лет России, нам многое увидеть довелось.

Припев:

«Когда-то здесь аллеи были узки и здесь на площади, чуть в стороне

Вожатая в нарядной белой блузке на шею галстук повязала мне».

«Когда-то здесь аллеи были узки и здесь на площади, чуть в стороне

Вожатая в нарядной белой блузке на шею галстук повязала мне».

Hier greep een roestige kraan een reus en sloopte hem met uitgestoken hand,

En de gescheurde broekspijpen van gietijzer kijken als een wees in de lucht van Kazan.

De grijsharige spar was bedekt met rijp, hij sloeg zo dicht, de laatste hallo,

Die spijkers vlogen uit de ziel, die van kinds af aan was ingeslagen.

Refrein:

“Er waren hier eens smalle steegjes, en hier op het plein een beetje opzij

De begeleider in een nette witte blouse bond een stropdas om mijn nek.”

Nu, wie gevallen is, zal nooit meer opstaan, tot ziens, Iljitsj, ik weet uit eigen ervaring:

Hoe moeilijk is het om los te komen van iets dat met melk in je is grootgebracht.

Vaarwel, vaarwel zonder herinnering, zonder een woord, alleen gedroogde uitwerpselen van wilde vogels.

Als er niets heiligs in de ziel is, dan is het niet nodig om de mensen de schuld te geven.

Refrein:

“Er waren hier eens smalle steegjes, en hier op het plein een beetje opzij

De begeleider in een nette witte blouse bond een stropdas om mijn nek.”

Ah, de rode stropdas is een bitter verlies en de feestdag van mei, vrede en arbeid.

Zelfs toen geloofde ik niet echt, nou ja, nu nog meer, heren.

Jaren gaan voorbij, maar de geverfde naalden blijven nog steeds steken in leugens langs de as.

We zijn ook kinderen van de verschrikkelijke jaren van Rusland, we hebben veel kunnen zien.

Refrein:

“Er waren hier eens smalle steegjes, en hier op het plein een beetje opzij

De begeleider in een nette witte blouse bond een stropdas om mijn nek.”

“Er waren hier eens smalle steegjes, en hier op het plein een beetje opzij

De begeleider in een nette witte blouse bond een stropdas om mijn nek.”