Крестовая печать - Иван Кучин

Была бы мать жива моя немного, она б пришла надежду затая,

А так я вышел, за рулем Серега, и все вернулось на круги своя.

Я сел вперед и взвизгнула девятка, осталась зона, где-то позади.

Ах, как свобода щекотала пятки, как билось сердце в радостной груди.

Гони же друг, гони фартовый.

Пусть жизнь с начала мне уж не начать.

Давно на ней как камень стопудовый, лежит судьбы крестовая печать.

Гони же друг, гони фартовый.

Пусть жизнь с начала мне уж не начать.

Давно на ней как камень стопудовый, лежит судьбы крестовая печать.

А за окном тайга заледенела, в верхушки сосен куталась луна,

Вот так любовь моя и околела, как та вон одинокая сосна.

Но мне не жаль, да и кому я нужен?

Уж не тебе ли, что падала не грудь…

Но ты давно живешь за новым мужем, ну и живи, а я уж как-нибудь.

Гони же друг, гони фартовый.

Пусть жизнь с начала мне уж не начать.

Давно на ней как камень стопудовый, лежит судьбы крестовая печать.

Гони же друг, гони фартовый.

Пусть жизнь с начала мне уж не начать.

Давно на ней как камень стопудовый, лежит судьбы крестовая печать.

Мороз крепчал.

Губа моя не дура.

Уже четвертый грела фунфырек.

Вдруг в свете фар старушечья фигура, мелькнула и послышалось: Сынок…

Я вышел в ночь, а ветер с ног сбивает, пуржит глаза, эй кто там черт возьми?

Нет никого, а друг сказал: Бывает.

Ну, что, поехали?

— и я ответил — Жми.

Гони же друг, гони фартовый.

Пусть жизнь с начала мне уж не начать.

Давно на ней как камень стопудовый, лежит судьбы крестовая печать.

Гони же друг, гони фартовый.

Пусть жизнь с начала мне уж не начать.

Давно на ней как камень стопудовый, лежит судьбы крестовая печать.

Als mijn moeder nog een beetje leefde, zou ze met hoop komen,

En dus ging ik naar buiten, in Seryoga rijden, en alles werd weer normaal.

Ik ging naar voren zitten en piepte negen, er was een zone, ergens achter.

O, hoe de vrijheid je hielen kietelde, hoe je hart klopte in je blije borst.

Rijd een vriend, rijd een gelukkige.

Laat me het leven niet vanaf het begin beginnen.

Lange tijd ligt erop, als een steen van honderd pond, het kruiszegel van het lot.

Rijd een vriend, rijd een gelukkige.

Laat me het leven niet vanaf het begin beginnen.

Lange tijd ligt erop, als een steen van honderd pond, het kruiszegel van het lot.

En buiten het raam was de taiga bevroren, de maan was gewikkeld in de toppen van dennen,

Zo stierf mijn liefde, zoals die eenzame pijnboom daar.

Maar het spijt me niet, en wie heeft me nodig?

Is het niet voor jou dat het niet je borst was die viel ...

Maar je woont al heel lang met een nieuwe echtgenoot, nou ja, leef, en ik zal het op de een of andere manier doen.

Rijd een vriend, rijd een gelukkige.

Laat me het leven niet vanaf het begin beginnen.

Lange tijd ligt erop, als een steen van honderd pond, het kruiszegel van het lot.

Rijd een vriend, rijd een gelukkige.

Laat me het leven niet vanaf het begin beginnen.

Lange tijd ligt erop, als een steen van honderd pond, het kruiszegel van het lot.

De vorst werd sterker.

Mijn lip is niet dom.

Al de vierde opgewarmde funfyrek.

Plotseling, in de koplampen, flitste een oude vrouwenfiguur en ik hoorde: Sonny ...

Ik ging de nacht in, en de wind slaat neer, zuivert mijn ogen, he, wie is daar in godsnaam?

Er is niemand, maar een vriend zei: Het gebeurt.

Daar gaan we?

- en ik antwoordde - Druk.

Rijd een vriend, rijd een gelukkige.

Laat me het leven niet vanaf het begin beginnen.

Lange tijd ligt erop, als een steen van honderd pond, het kruiszegel van het lot.

Rijd een vriend, rijd een gelukkige.

Laat me het leven niet vanaf het begin beginnen.

Lange tijd ligt erop, als een steen van honderd pond, het kruiszegel van het lot.