Багульник - Иван Кучин

На багульник в весеннюю ночь

Мои сны белым снегом легли

Вот на саночках катится дочь

И, смеясь, исчезает в дали

Я за ней, но забрезжит рассвет

Вдруг пойму, аж заноет плечо,

Что все сон и ее вовсе нет,

Что она не родилась еще.

Ах, багульник, багульник морозовый

Ты скажи, мне скажи, не тая,

Что ты плачешь за рощей березовой,

Надо мной свои ветки склоня.

А проснусь, на дворе весна

Пьяный дух выгоняет прочь.

И так хочется, чтобы она

На яву была — моя дочь

Чтоб меня кто-бы мог хоть разок,

Хоть разок в этой жизни понять.

И сказать: Пап, ты выпил чуток.

Ну и хватит.

иди отдыхать.

Ах, багульник, багульник морозовый

Ты скажи, мне скажи, не тая,

Что ты плачешь за рощей березовой,

Надо мной свои ветки склоня.

Жизнь проходит, и, что говорить,

С каждым днем все становится злей.

И так хочется все позабыть

И жить ради своих детей.

Чтоб они, как цветы средь зимы,

Засияли цветеньем глаз,

Чтоб они были лучше, чем мы,

И, быть может, любили нас.

На багульник в весеннюю ночь

Мои сны белым снегом легли

Вот на саночках катится дочь

И, смеясь, исчезает в дали

Ах, багульник, багульник морозовый

Ты скажи, мне скажи, не тая,

Что ты плачешь за рощей березовой,

Надо мной свои ветки склоня.

Ах, багульник, багульник морозовый

Ты скажи, мне скажи, не тая,

Что ты плачешь за рощей березовой,

Надо мной свои ветки склоня.

Op een wilde rozemarijn op een lentenacht

Mijn dromen zijn bedekt met witte sneeuw

Hier is een dochter die op een slee rolt

En, lachend, verdwijnt in de verte

Ik volg haar, maar de dageraad zal aanbreken

Opeens begrijp ik het, mijn schouder doet pijn

Dat alles een droom is en zij helemaal niet,

Dat ze nog niet geboren is.

Ah, wilde rozemarijn, ijzige wilde rozemarijn

Vertel me, vertel me, smelt niet,

Wat huil je om een ​​berkenbos,

Buig je takken over mij heen.

En word wakker, de lente is in de tuin

De dronken geest rijdt weg.

En dus wil ik haar

In werkelijkheid was mijn dochter

Zodat iemand me tenminste één keer kan hebben,

Minstens één keer in dit leven te begrijpen.

En zeg: Pap, je hebt wat gedronken.

Nou, dat is genoeg.

Ga rusten.

Ah, wilde rozemarijn, ijzige wilde rozemarijn

Vertel me, vertel me, smelt niet,

Wat huil je om een ​​berkenbos,

Buig je takken over mij heen.

Het leven gaat door en wat kan ik zeggen

Alles wordt elke dag erger.

En dus wil ik alles vergeten

En leef voor je kinderen.

Zodat ze, als bloemen midden in de winter,

Schijn met bloeiende ogen,

Om beter te zijn dan wij

En misschien hielden ze van ons.

Op een wilde rozemarijn op een lentenacht

Mijn dromen zijn bedekt met witte sneeuw

Hier is een dochter die op een slee rolt

En, lachend, verdwijnt in de verte

Ah, wilde rozemarijn, ijzige wilde rozemarijn

Vertel me, vertel me, smelt niet,

Wat huil je om een ​​berkenbos,

Buig je takken over mij heen.

Ah, wilde rozemarijn, ijzige wilde rozemarijn

Vertel me, vertel me, smelt niet,

Wat huil je om een ​​berkenbos,

Buig je takken over mij heen.