Пройдут года - Иван Кучин

Вот снова вечер зимний, деревья клонит в сон.

И в этот вечер зимний, я вновь пишу письмо,

Что здесь тайга глухая, на крышах белый мех,

Что ты моя родная на свете лучше всех.

Пройдут года и я вернусь, весной подснежник зацветет.

И я в колени твои ткнусь, и прошепчу ну вот и все.

Ах жизнь моя лихая, бедовая моя.

Простишь ли ты родная, за эту жизнь меня.

Как трудно без улыбки, и ласки твоей жить,

Как много за ошибки, приходится платить.

Пройдут года и я вернусь, весной подснежник зацветет.

И я в колени твои ткнусь, и прошепчу ну вот и все.

Ook hier de winteravond, hebben de bomen de neiging om te slapen.

En deze winteravond schrijf ik weer een brief,

Dat hier de taiga doof is, er is witte vacht op de daken,

Dat je mijn liefste in de wereld de beste bent.

Jaren gaan voorbij en ik kom terug, in de lente zal het sneeuwklokje bloeien.

En ik zal in je knieën porren, en goed fluisteren, dat is alles.

Ah, mijn leven is onstuimig, mijn probleem.

Wil je mijn liefste vergeven, voor dit leven mij.

Hoe moeilijk is het om te leven zonder een glimlach en je streling,

Hoeveel voor fouten, je moet betalen.

Jaren gaan voorbij en ik kom terug, in de lente zal het sneeuwklokje bloeien.

En ik zal in je knieën porren, en goed fluisteren, dat is alles.