Портрет - Иван Кучин

Жизнь проходит, течёт, словно речка,

Снег осенний кружится над ней.

Я портрет твой повесил у печки,

Чтоб тебе было, мама, теплей.

Чтоб ты видела, как одиноко

Мне, когда замерзает река,

И как сердце пронзило глубоко

О тебе ножевая тоска.

Милый твой образ на старом портрете

Я берегу много лет.

Нет мне дороже всех женщин на свете,

Чем мама, которой нет.

Вдруг качнулся портрет, и улыбка

Пробежала по тонким губам.

Ах, сынок, твоей жизни ошибка

Это ты, без сомнения, сам.

Ты меня никогда ведь не слушал,

Поступал на свой риск и страх.

Чтож теперь мою скорбную душу

Ты терзаешь в унылых стихах.

Милый твой образ на старом портрете

Я берегу много лет.

Нет мне дороже всех женщин на свете,

Чем мама, которой нет.

Я, наверное, был бы умнее,

Если б знал, что та речка без дна.

Но, увы, что мы в жизни имеем,

Мы за это заплатим сполна.

Потому буду жить я у речки

И писать до последних дней.

Я портрет твой повесил у печки,

Чтоб тебе было, мама, теплей.

Милый твой образ на старом портрете

Я берегу много лет.

Нет мне дороже всех женщин на свете,

Чем мама, которой…

Жизнь проходит, течёт, словно речка,

Снег осенний кружится над ней.

Я портрет твой повесил у печки,

Чтоб тебе было, мама, теплей.

Het leven gaat voorbij, stroomt als een rivier,

Herfstsneeuw dwarrelt over haar heen.

Ik heb je portret bij de kachel gehangen,

Zodat jij, moeder, het warm hebt.

Zodat je kunt zien hoe eenzaam

Voor mij als de rivier bevriest

En hoe het hart diep doorboorde

Over je mesverlangen.

Je lieve beeld in een oud portret

Ik spaar al jaren.

Nee, ik ben kostbaarder dan alle vrouwen in de wereld,

Dan een moeder die dat niet is.

Plots zwaaide het portret, en een glimlach

Liep over dunne lippen.

Oh zoon, je leven is een vergissing

Jij bent het ongetwijfeld zelf.

Je hebt nooit naar me geluisterd

Ik handelde op eigen risico en angst.

Welnu, mijn bedroefde ziel

Je kwelt in saaie verzen.

Je lieve beeld in een oud portret

Ik spaar al jaren.

Nee, ik ben kostbaarder dan alle vrouwen in de wereld,

Dan een moeder die dat niet is.

Ik was waarschijnlijk slimmer geweest

Als ik wist dat die rivier geen bodem heeft.

Maar helaas, wat hebben we in het leven,

Wij betalen hiervoor volledig.

Daarom zal ik bij de rivier wonen

En schrijf tot de laatste dagen.

Ik heb je portret bij de kachel gehangen,

Zodat jij, moeder, het warm hebt.

Je lieve beeld in een oud portret

Ik spaar al jaren.

Nee, ik ben kostbaarder dan alle vrouwen in de wereld,

Dan de moeder die...

Het leven gaat voorbij, stroomt als een rivier,

Herfstsneeuw dwarrelt over haar heen.

Ik heb je portret bij de kachel gehangen,

Zodat jij, moeder, het warm hebt.