Милая - Иван Кучин

Опять судьба меня не пощадила,

Еще один забит мне в душу гвоздь.

Что ж, хватит нам того, что с нами было

И хватит нам того, что не сбылось.

Я знаю сам — со мной Вам было тошно,

Я был не тот, который нужен Вам.

Одной ногой завяз я в темном прошлом,

Ну, а другой хромал по кабакам.

Милая, простите мне за жизнь мою…

Милая, но, видит Бог, я Вас люблю…

Я Вас люблю, а как — я сам не знаю,

И по сему к любви я не готов.

Как первый снег, вдруг загрустив по маю,

Затопит все до дальних берегов,

Вот так и я, себя и Вас измучил.

Вернулись Вы в привычный свой колхоз,

Где сонный муж, сервант, а в дверце ключик,

А по ночам — подушка горьких слез.

Милая, простите мне за жизнь мою…

Милая, но видит Бог, я Вас люблю…

Nogmaals, het lot heeft me niet gespaard,

Een ander sloeg een spijker in mijn ziel.

Nou, genoeg van wat er met ons is gebeurd

En we zullen genoeg hebben van wat niet is uitgekomen.

Ik ken mezelf - je was ziek van me,

Ik was niet degene die je nodig hebt.

Ik kwam vast te zitten met één voet in het donkere verleden,

Nou, de ander hinkte door de tavernes.

Schat, vergeef me mijn leven...

Lieverd, maar, God weet, ik hou van je...

Ik hou van je, maar ik weet niet hoe

En daarom ben ik niet klaar voor liefde.

Zoals de eerste sneeuw, plotseling verdrietig voor mei,

Zal alles overspoelen naar verre kusten,

Zo heb ik mezelf en jou gemarteld.

Je keerde terug naar je gebruikelijke collectieve boerderij,

Waar is de slaperige echtgenoot, het dressoir en de sleutel in de deur,

En 's nachts - een kussen van bittere tranen.

Schat, vergeef me mijn leven...

Lieverd, maar God ziet, ik hou van je...