Куст рябины - Иван Кучин

Опять мне изба наша снилась:

Лежу я в постели, больной,

И мать надо мною склонилась,

Ко лбу прикоснулась рукой.

В окне — куст рябины, дорога,

Река также вьется змеей…

И голос, тот нежный и строгий:

Сынок, ты совсем стал плохой…

Ах, мама, жизнь была жестока

И потому так болен я,

Что без тебя мне одиноко

И очень страшно без тебя.

Сынок мой, не надо бояться,

Не смерть в этой жизни страшна.

Ты стал кое в чем разбираться,

Я больше тебе не нужна.

Ты вырос, тобой я довольна,

Ждала я тебя все года.

Теперь за тебя я спокойна

В могиле сырой навсегда.

И стала сниться мне дорога

И куст рябины над рекой,

И боль проходит понемногу

Под теплой маминой рукой.

Weer droomde ik van onze hut:

Ik lig in bed, ziek,

En mijn moeder boog zich over mij heen,

Ze raakte met haar hand haar voorhoofd aan.

In het raam - lijsterbes, weg,

De rivier kronkelt ook als een slang...

En de stem, die zacht en streng:

Zoon, je bent helemaal slecht geworden...

Oh mama, het leven is wreed geweest

En daarom ben ik zo ziek

Dat ik eenzaam ben zonder jou

En het is heel eng zonder jou.

Mijn zoon, wees niet bang

Niet de dood in dit leven is verschrikkelijk.

Je begon iets te begrijpen

Je hebt me niet meer nodig.

Je bent gegroeid, ik ben tevreden met je,

Ik heb al die jaren op je gewacht.

Nu ben ik rustig voor jou

Vocht in het graf voor altijd.

En ik begon te dromen over de weg

En een lijsterbes boven de rivier,

En de pijn verdwijnt beetje bij beetje

Onder de warme hand van mijn moeder.