Дожди - Игорь Корнелюк

Так и надо — все говорят.

Так и надо — сам виноват.

Я про неё забывал

И часто не замечал

И, наконец, потерял.

Так и надо — не разглядел.

Так и надо — я не у дел.

Её встречает один

И провожает другой,

А я, как будто, чужой,

Чужой, чужой.

Подожди — дожди — дожди.

Я оставил любовь позади

И теперь у меня впереди —

Дожди, дожди, дожди.

Так и надо — не заслужил.

Так и надо — не оценил.

Висит в киоске журнал,

Я на обложке узнал

Лица знакомый овал.

Так и надо — горький урок.

Так и надо — пулю в висок.

Четыре ночи без сна,

Из окон смотрит луна,

С экрана смотрит она.

Она, она.

Так и надо — все говорят.

Так и надо — сам виноват.

Я про неё забывал

И часто не замечал

И, наконец, потерял.

Терял, терял.

Zo zou het moeten zijn - zegt iedereen.

En zo zou het moeten zijn - het is zijn eigen schuld.

Ik was haar vergeten

En vaak niet opgemerkt

En uiteindelijk verloren.

Dus het zou moeten zijn - ik heb het niet gezien.

Zo zou het moeten zijn - ik heb geen werk.

Ze wordt opgewacht door een

En een ander begeleidt

En ik ben als een vreemdeling

Buitenaards, buitenaards.

Wacht - regen - regen.

Ik liet liefde achter

En nu ben ik voor -

Regen, regen, regen.

Dus het is nodig - hij heeft het niet verdiend.

Zo zou het moeten zijn - stelde het niet op prijs.

In de kiosk hangt een tijdschrift,

Ik herkende op de omslag

De gezichten zijn een bekend ovaal.

En zo zou het moeten zijn - een bittere les.

Dat klopt - een kogel in de tempel.

Vier nachten zonder slaap

De maan kijkt uit de ramen,

Ze kijkt toe vanaf het scherm.

Zij Zij.

Zo zou het moeten zijn - zegt iedereen.

En zo zou het moeten zijn - het is zijn eigen schuld.

Ik was haar vergeten

En vaak niet opgemerkt

En uiteindelijk verloren.

Verloren, verloren.