Малосемейка - ГРОТ

Отпусти меня даль изумрудно-синяя

Двери заперты, окна занавешены инеем

Разбуди ветрами сквозными через обои

Зубы стучат, а я к тебе всё, только с тобой

Как щенок к трубе жмусь, боюсь панически

Греюсь и верю тепло не бывает техническим

И всё клеймешь меня маленьким, не взрослым

Мол это ребячество любить до гроба и после

Глубоко в крови печаль, русская, природная

Тянут со мною в унисон звезды над огородами

Через форточку грусть улетала с дымом

За форточкой зима — хозяйка и страна не рушимая

Не сорваться прочь с подкованным топотом

Тут не моё вроде, там не берут без опыта

Три этажа, коробки спят по шею в снегу

Отпусти меня, я сам так и не убегу

Припев: (х2)

Больно, тесно мне в бетоне бездушном

Ты обнимай меня, да не до удушья

Мне за линию, туда где тлеют лучи

Ты отпускай меня с лаской, жалеючи

Выведи меня тропинками чтобы никто не заметил

Я дальше на попутках в серебряном рассвете

Мне нужно вырваться, а дальше будь что будет

Бежать мимо холодных окон, самых темных судеб

И без меня пусть ходит сквозняк в том мире

Подъезд прокурен, кухня 4 на 4

Я оставил там грусть, ненужные вещи

Немой полумрак, пыль, и оконные трещины

Не найдешь теперь, одна в ночи вой

Встречай чужие жизни, слушай голос не родной

И не увидимся мы даже если хочется очень

Меня ведет звезда вдоль заснеженных обочин

Туда где музыка ждет, сверху не давят плиты,

А вечер яркий не делает меня убитым

Дорога долгая, вьюги чарующий танец

Ты попрощайся за меня со всеми, кто останется

Припев: (х2)

Больно, тесно мне в бетоне бездушном

Ты обнимай меня, да не до удушья

Мне за линию, туда где тлеют лучи

Ты отпускай меня с лаской, жалеючи

Laat me een smaragdblauwe afstand gaan

De deuren zijn op slot, de ramen zijn bedekt met ijs

Wakker worden met wind door het behang

Tanden klapperen, en ik ben helemaal voor jou, alleen met jou

Als een puppy druk ik mezelf tegen de pijp, ik ben bang voor paniek

Ik koester en ik geloof dat warmte niet technisch is

En je bestempelt me ​​nog steeds als klein, niet volwassen

Ze zeggen dat het kinderachtig is om lief te hebben tot het graf en daarna

Diep in het bloed verdriet, Russisch, natuurlijk

Ze trekken samen met mij de sterren over de tuinen

Door het raam vloog het verdriet weg met rook

Achter het raam is de winter de gastvrouw en het land is onverwoestbaar

Breek niet weg met een slimme stomp

Het is niet zoals ik hier, ze nemen het niet zonder ervaring

Drie verdiepingen, dozen slapen tot hun nek in de sneeuw

Laat me gaan, ik zal zelf niet wegrennen

Koor: (x2)

Het doet pijn, het is krap voor mij in zielloos beton

Je knuffelt me, maar niet om te stikken

Ik ben achter de lijn, waar de stralen smeulen

Je liet me gaan met genegenheid, jammer

Neem me mee langs de paden zodat niemand het merkt

Ik ben verder aan het liften in een zilveren dageraad

Ik moet uitbreken, en dan komen wat er ook mag

Ren langs de koude ramen, het donkerste lot

En zonder mij, laat er een tocht zijn in die wereld

De ingang is rokerig, de keuken is 4 bij 4 "

Ik liet daar verdriet, onnodige dingen achter

Stille schemering, stof en raamscheuren

Je zult het nu niet vinden, alleen huilend in de nacht

Ontmoet het leven van andere mensen, luister naar de stem die niet inheems is

En we zullen elkaar niet zien, ook al zou je dat echt willen

Een ster leidt me langs de besneeuwde bermen

Waar de muziek wacht, drukken de platen niet van bovenaf,

En de heldere avond maakt me niet dood

De weg is lang, sneeuwstormen zijn een charmante dans

Je neemt afscheid van mij tegen iedereen die overblijft

Koor: (x2)

Het doet pijn, het is krap voor mij in zielloos beton

Je knuffelt me, maar niet om te stikken

Ik ben achter de lijn, waar de stralen smeulen

Je liet me gaan met genegenheid, jammer