Les loups - Daniel Lavoie

Des miettes de tendresse

Un reste d'émotion

Une ombre de caresse

Des poussières d’illusion

Un fragment de sourire

Un moment sans souffrir

Tes lèvres sur les miennes

Comme un garrot sur ma peine

Tes cheveux sur ma joue

En filament de lune

Ton souffle dans mon cou

Vient dissiper l’amertume

Une larme de tes pleurs

A respirer en secret

Retrouver ton odeur

Dans le brouillard de mes regrets

Me couler sous ta blouse

Et sentir sur ma poitrine

Ton cœur jouer un dernier blues

Un poème à l’encre de chine

Dériver sur ton corps

Comme des notes de steel-guitar

Remonter les courants forts

Jusqu’au récif du regard

Tes yeux de mauves de louve

Qui s’entrouvent comme un rideau

Sur les morceaux de chair vive

De notre histoire en lambeaux

Un dernier cri d’amour

Un éclat de porcelaine

Dans l’oreille d’un chien fou

Qui hurle

Avec les loups…

kruimels van tederheid

Een overblijfsel van emotie

Een schaduw van streling

stof van illusie

Een fragment van een glimlach

Een moment zonder lijden

Jouw lippen op de mijne

Als een tourniquet op mijn pijn

Je haar op mijn wang

In Maan Filament

Jouw adem in mijn nek

Kom de bitterheid verdrijven

Een traan van je huilen

In het geheim ademen

vind je geur

In de mist van mijn spijt

Laat me onder je blouse zinken

En voel op mijn borst

Je hart speelt nog een laatste blues

Een gedicht in Oost-Indische inkt

Drijf op je lichaam

Zoals staal-gitaar noten

Ga sterke stromingen op

Naar het rif van de blik

Je paarse wolvenogen

Dat deel als een gordijn

Op de stukjes levend vlees

Van onze geschiedenis aan flarden

Een laatste liefdeskreet

Een stukje porselein

In het oor van een dolle hond

wie huilt

Met wolven...