Печаль - Арктида

Падает с крыш домов

Вечер большого дня.

Здесь, в лабиринтах снов,

Кто-то зовет меня.

Мир заблудился во мгле,

Сердце одето в гранит,

Если ты есть на земле,

Руку ты мне протяни.

Вечер сулит мне печаль,

Бьется тоска о причал.

Веки мой город сомкнул,

Слушая звезд тишину.

Мысли уходят ввысь,

Солнце спешит за край,

Только прошу — дождись,

Только молю — узнай!

Блики чужих огней

Душу мою слепят,

Там, в лабиринтах дней,

Я разыщу тебя.

В мире усталых тревог

Я разделю каждый вдох,

Я разделю каждый миг,

Поровну — на двоих!

Valt van daken

Grote dag avond.

Hier in de labyrinten van dromen

Iemand belt me.

De wereld is verdwaald in de mist

Het hart is gekleed in graniet,

Als je op aarde bent,

Strek je hand naar mij uit.

De avond belooft me verdriet

Verlangen klopt over de pier.

Mijn stad heeft zijn oogleden gesloten,

Luisteren naar de stilte van de sterren.

Gedachten gaan omhoog

De zon haast zich over de rand

Ik vraag je alleen om te wachten

Zoek het alsjeblieft uit!

Schittering van andermans lichten

Mijn ziel is verblind

Daar, in de labyrinten van dagen,

Ik zal voor je kijken.

In een wereld van vermoeide zorgen

Ik deel elke ademhaling

Ik zal elk moment delen

Gelijk - voor twee!