Горлинка - Андрей Бандера

Горлинку на волю выпускаю,

На прощанье в клюв поцеловав,

И тихонько пёрышко порхает

Вслед за ней под шелест грустных трав.

Отчего вдруг слёзы на ресницах,

Отчего так рвётся ввысь душа.

Дикую голубку, Божью птицу

Провожаю взглядом не спеша.

Припев:

У колодца балагурит вечер,

Расплескалось полное ведро,

И легко-легко ко мне на плечи

Опустилось светлое перо.

Вот она, где синий омут неба,

Скрылась, я её благословил.

Трепетно сжимая крошки хлеба,

Только что я горлинку кормил.

Припев:

У колодца балагурит вечер,

Расплескалось полное ведро,

И легко-легко ко мне на плечи

Опустилось светлое перо.

И легко-легко ко мне на плечи

Опустилось светлое перо.

Ik laat de tortelduif los,

Vaarwel zoenen op de snavel,

En een veer fladdert zachtjes

Haar volgen onder het geritsel van droevig gras.

Waarom plotseling tranen op de wimpers,

Waarom wordt de ziel zo omhoog gescheurd.

wilde duif, vogel van God

Ik volg langzaam mijn blik.

Refrein:

Bij de bron, de avondgrappen,

Een volle emmer gemorst

En lichtjes, lichtjes op mijn schouders

Er viel een lichte pen.

Hier is ze, waar de blauwe poel van de lucht,

Ze verstopte zich, ik zegende haar.

Trillend knijpen broodkruimels,

Ik heb net een tortelduif gevoerd.

Refrein:

Bij de bron, de avondgrappen,

Een volle emmer gemorst

En lichtjes, lichtjes op mijn schouders

Er viel een lichte pen.

En lichtjes, lichtjes op mijn schouders

Er viel een lichte pen.