Душа - Алиса

По погосту, в белый дым, мутная душа гуляла,

Вьюгой выла на луну, волокла крыла.

Ей подняться от земли Духа не хватало,

Больно ноша у души тяжела была.

Отлетала в свистопляс, воротиться не успела,

Спохватилась горевать, как зарыли в снег,

Рассекала от винта, распрягала блудом тело:

Ей без меры доверял Русский человек.

Припев:

Смертью смят, жизнью бит,

Нашей дури табун,

Вдоль обрыва летит,

То ли наугад, то ли наобум.

Так и бродят по Руси нераскаянные блики

Тех, что Духом не смогли душу обуздать,

Что пасли самих себя, в зеркалах узрев великих,

Да пытались ветку-жизнь под себя ломать.

Припев:

Смертью смят, жизнью бит,

Нашей дури табун,

Вдоль обрыва летит,

То ли наугад, то ли наобум.

Сколько лет, а все одно, заливаем смуту смутой,

За морями ищем свет медного гроша.

Кабы нам поднять глаза, ну, хотя бы на минуту,

Да увидеть, как горит у души душа.

Припев:

Смертью смят, жизнью бит,

Нашей дури табун,

Вдоль обрыва летит,

То ли наугад, то ли наобум.

Door het kerkhof, in witte rook, liep een modderige ziel,

Een sneeuwstorm huilde naar de maan en sleepte met zijn vleugels.

Ze had niet genoeg geest om van de aarde op te staan,

De last op de ziel was pijnlijk zwaar.

Ze vloog weg in een fluitdans, had geen tijd om terug te keren,

Ik betrapte mezelf erop dat ik rouwde, terwijl ze in de sneeuw begroeven,

Ze sneed uit de schroef, maakte het lichaam los met ontucht:

Het Russische volk vertrouwde haar mateloos.

Refrein:

Verpletterd door de dood, verslagen door het leven,

Onze dwaze kudde,

Vliegen langs de klif

Ofwel willekeurig, ofwel willekeurig.

Dus een onberouwvolle blik dwaalt rond in Rusland

Zij die door de Geest de ziel niet konden beteugelen,

Dat ze zichzelf graasden, de groten in de spiegels zagen,

Ja, ze probeerden het filiaalleven voor zichzelf te doorbreken.

Refrein:

Verpletterd door de dood, verslagen door het leven,

Onze dwaze kudde,

Vliegen langs de klif

Ofwel willekeurig, ofwel willekeurig.

Hoeveel jaar, maar toch, vullen we de onrust met onrust,

Over de zeeën zoeken we het licht van een koperen stuiver.

Konden we onze ogen maar opheffen, nou ja, in ieder geval voor een minuut,

Ja, om te zien hoe de ziel in de ziel brandt.

Refrein:

Verpletterd door de dood, verslagen door het leven,

Onze dwaze kudde,

Vliegen langs de klif

Ofwel willekeurig, ofwel willekeurig.