Без креста - Алиса

Крутояр да лесная река помнят дым становых костровищ.

Как столбили одно на века да гнушались поденщины тыщ.

Знали сладкой полынь-лебеду, словно зори, перечили снам.

Вероломных учили по льду да секли кочевых по полям.

Серым бархатом кутал туман, млечный путь по озерам топил,

Когда ширил края атаман от Урала до Южных Курил.

Разгоняли по облаку хмарь над землей, что собрали в одно.

На восток поднимали алтарь да рубили на запад окно.

Припев:

Нынче злоба да спесь, каждый сам себе брат.

Нас, как прелую взвесь, половодье дробит в перекат.

Память путает хмель трын-травой, как с куста

И только смерть все ведет параллель в жизнь без креста.

Каждый третий не мертв и не жив, каждый пятый по подвигам зверь.

Не достроив и недолюбив, лбами долбим закрытую дверь.

Причитаем да долю клянем: «Что нам делать и кто виноват?»,

По пожару все пляшем с огнем, поджигая вокруг все подряд.

Припев:

Нынче злоба да спесь, каждый сам себе брат.

Нас, как прелую взвесь, половодье дробит в перекат.

Память путает хмель трын-травой, как с куста

И только смерть все ведет параллель в жизнь без креста.

Нынче злоба да спесь, каждый сам себе брат.

Нас, как прелую взвесь, половодье дробит в перекат.

Память путает хмель трын-травой, как с куста

И только смерть все ведет параллель в жизнь без креста.

Krutoyar en de bosrivier herinneren zich de rook van kampvuren.

Hoe ze eeuwenlang één ding inzetten en duizenden dagloners verafschuwden.

Ze kenden de zoete alsem-zwaan, als dageraad, in tegenspraak met dromen.

De verraders werden op het ijs onderwezen en de nomaden werden over de velden gegeseld.

Mist was gehuld in grijs fluweel, de melkweg verdronk de meren,

Toen de ataman de randen uitbreidde van de Oeral naar de Zuid-Koerilles.

Ze verspreidden de wolk over de aarde, die ze samen verzamelden.

Een altaar werd verhoogd naar het oosten en een raam werd naar het westen gesneden.

Refrein:

Vandaag, woede en arrogantie, elk naar zijn eigen broer.

We worden verpletterd in een spleet door de vloed, als een bedauwde suspensie.

Het geheugen verwart hop met tryngras, alsof het uit een struik komt

En alleen de dood leidt een parallel met het leven zonder kruis.

Elke derde is dood noch levend, elke vijfde is een beest in termen van exploits.

Omdat we de constructie niet hebben voltooid en er niet van houden, hameren we met ons voorhoofd op de gesloten deur.

We klagen en zweren een aandeel: "Wat moeten we doen en wie is de schuldige?",

In het vuur dansen we allemaal met vuur en steken we alles om ons heen in brand.

Refrein:

Vandaag, woede en arrogantie, elk naar zijn eigen broer.

We worden verpletterd in een spleet door de vloed, als een bedauwde suspensie.

Het geheugen verwart hop met tryngras, alsof het uit een struik komt

En alleen de dood leidt een parallel met het leven zonder kruis.

Vandaag, woede en arrogantie, elk naar zijn eigen broer.

We worden verpletterd in een spleet door de vloed, als een bedauwde suspensie.

Het geheugen verwart hop met tryngras, alsof het uit een struik komt

En alleen de dood leidt een parallel met het leven zonder kruis.