Refúgio - Aldina Duarte

Passa-se o tempo a correr

Enquanto a vida deixar

Esperaremos como sempre

Que alguém os venha salvar

Numa casa abandonada

Onde há morte sem chorar

Do que foi não ficou nada

Para quem parte e quer ficar

Não há ninguém

Na solidão dos meus passos

E pouco a pouco os abraços

São a cruz do dia escuro

Virá alguém

Matar de vez estas mágoas

Caminhando sobre as águas

Sem passado e sem futuro

Que o mar da nossa incerteza

Seja a força que nos cega

Quando a terra nos despreza

E o céu nega a nossa entrega

No embalo da canoa

Adormecem desvalidos

No som das ondas à toa

A voz dos corpos vencidos

Não há ninguém

Na solidão dos meus passos

E pouco a pouco os abraços

São a cruz do dia escuro

Virá alguém

Matar de vez estas mágoas

Caminhando sobre as águas

Sem passado e sem futuro

Virá alguém

Matar de vez estas mágoas

Caminhando sobre as águas

Sem passado e sem futuro

De tijd gaat door rennen

Zolang het leven het toelaat

We zullen zoals altijd wachten

Dat er iemand komt om ze te redden

in een verlaten huis

Waar de dood is zonder te huilen

Niets bleef over van wat het was

Voor wie weggaat en wil blijven

Daar is niemand

In de eenzaamheid van mijn stappen

En beetje bij beetje de knuffels

Zij zijn het kruis van de donkere dag

er zal iemand komen

Dood deze zorgen voor eens en voor altijd

Lopen op de wateren

Geen verleden en geen toekomst

Moge de zee van onze onzekerheid

Wees de kracht die ons verblindt

Als de aarde ons veracht

En de lucht ontkent onze levering

In het kanopakket

hulpeloos in slaap vallen

Niet voor niets in het geluid van de golven

De stem van verslagen lichamen

Daar is niemand

In de eenzaamheid van mijn stappen

En beetje bij beetje de knuffels

Zij zijn het kruis van de donkere dag

er zal iemand komen

Dood deze zorgen voor eens en voor altijd

Lopen op de wateren

Geen verleden en geen toekomst

er zal iemand komen

Dood deze zorgen voor eens en voor altijd

Lopen op de wateren

Geen verleden en geen toekomst