Rally the Troops! Poke Holes in Their Defenses! Line Our Coffers With Their Coffins! - Empire! Empire! (I Was a Lonely Estate)

tonight, the length of your neck is a lonely parapet;

you are armed to the teeth and looking for a fight.

it was in your mother’s dress that the temper showed signs of slowing down.

your fingers traced the route of the seam

(like a map of your body that landed just shy of your knees).

it fell the same way on your mother- as she was, at that age, the same height

as you.

she never faced a fear quite as sharp, but her sister did and it broke her heart

what came out your mouth next was a series of mistakes-

you had taken all you could take, and here tonight,

the weight of their stares, well they could bury you alive.

you are worn to the bone, and looking to disappear.

and who could blame you?

it was in your mother’s dress that the temper finally died out,

and gave way to the fear that keeps its company with such a loud mouth!

(like the sound of an earthquake tearing out terra firma’s mouth).

you must not let it in, and keep your head up on top of your body.

there are far, far worse things than this,

so we must move with purpose and do what has to be done.

vanavond is de lengte van je nek een eenzame borstwering;

je bent tot de tanden bewapend en op zoek naar een gevecht.

het was in de jurk van je moeder dat het humeur tekenen van vertraging vertoonde.

je vingers volgden de route van de naad

(zoals een kaart van je lichaam die net voor je knieën landde).

het viel op dezelfde manier op je moeder - zoals ze was, op die leeftijd, dezelfde hoogte

als jij.

ze heeft nog nooit zo'n scherpe angst onder ogen gezien, maar haar zus deed het wel en het brak haar hart

wat er vervolgens uit je mond kwam, was een reeks fouten-

je had alles genomen wat je kon nemen, en hier vanavond,

het gewicht van hun blikken, nou, ze zouden je levend kunnen begraven.

je bent tot op het bot versleten en probeert te verdwijnen.

en wie kan het je kwalijk nemen?

het was in de jurk van je moeder dat het humeur uiteindelijk stierf,

en maakte plaats voor de angst die haar gezelschap houdt met zo'n luide mond!

(zoals het geluid van een aardbeving die de mond van de vaste grond uitscheurt).

je moet het niet binnenlaten en je hoofd op je lichaam houden.

er zijn veel, veel ergere dingen dan dit,

dus we moeten doelbewust bewegen en doen wat gedaan moet worden.