Memory - Jamie Lenman

My lovely boy, where did you go?

Caught in the sails?

I don’t know…

I waved you off—eighteen years old

You came back angry and cold

I know we haven’t been the best of friends

But here’s an offer now that never ends

Look how far my open hand extends

We’ve got lots of time to make our mends;

On the holidays and at weekends

Oh, I never really knew

What, all my brags and boasts

They must have done to you

No, I never meant to cast

A shadow so opaque

So heavy or so vast

My lovely boy, ah, there you are

I knew you couldn’t be far

If all’s forgot

Promise me then:

Don’t ever leave me again

Mijn lieve jongen, waar ben je heen gegaan?

Gevangen in de zeilen?

Ik weet het niet…

Ik heb je uitgezwaaid - achttien jaar oud

Je kwam boos en koud terug

Ik weet dat we niet de beste vrienden zijn geweest

Maar hier is nu een aanbieding die nooit eindigt

Kijk hoe ver mijn open hand reikt

We hebben veel tijd om te herstellen;

Op feestdagen en in het weekend

Oh, ik heb het nooit echt geweten

Wat, al mijn opschepperij en opschepperij

Ze moeten je hebben aangedaan

Nee, het was nooit mijn bedoeling om te casten

Een schaduw zo ondoorzichtig

Zo zwaar of zo groot

Mijn lieve jongen, ah, daar ben je

Ik wist dat je niet ver kon zijn

Als alles is vergeten

Beloof me dan:

Verlaat me nooit meer