Река - ZippO

Забирай все с собой, от сети отключай телефоны.

Давай, полетаем с тобой.

Запомни настрой, я не такой как ты.

Да ты прости, стая птицей улети.

Упали с небес камнями тянули вниз

То, что я кричу срываясь об карниз,

Падая в низ строкой ложу я на бит

И то, что затерпло у меня сидит внутри.

за душу возьми мир свой переверни

Стирая пальцами проводил провода

По сети посидим, посмотрим мне глаза

То, что стирали мы нас снова загонит в груза.

Знаю, не по пути.

Знаю нам не как уйти

Я под музыку может моя и тишина

Останусь один, запомни мои слова

Может нам не как разлилась Москва-река.

Продолжай по этому теченью плыть,

Будет теплее, дай мне ручку, дай мне не остыть.

Скользко порой бывает от не любимых слов,

Держите крепче за руку и никаких звонков.

Припев:

Продолжай по этому теченью плыть,

Будет теплее, дай мне ручку, дай мне не остыть.

Скользко порой бывает от не любимых слов,

Держите крепче за руку и никаких звонков.

Переживем то, что пережила ты.

Перестал верить в дым ночные стихи.

Прикасаясь к губам, делил душу пополам.

Невидимо скрывал свою боль по утрам.

Да и слова словно слово, тянутся по выше.

А я завишу от того, что держит смех детишек.

Мы словно птицы — не знаем, где наши границы.

То что в нас загорится не потушить нам.

И только буду кричать во все горло по волнам

Нам не в душе, то что сделано с папье-маше.

Доберемся истины мы и так близко, мы

И где-то в мыслях, я знаю, вы же за единство.

Сердце не боится просто так остановиться,

Давай, по меньше слез и будем радоваться жизни.

Частью души держи меня и не отпускай,

И не вздумай говорить обидные слова, прощай.

Припев:

Продолжай по этому теченью плыть,

Будет теплее, дай мне ручку, дай мне не остыть.

Скользко порой бывает от не любимых слов,

Держите крепче за руку и никаких звонков.

Переживем то, что пережила ты.

Перестал верить в дым ночные стихи.

Прикасаясь к губам, делил душу пополам.

Невидимо скрывал свою боль по утрам.

Neem alles mee, koppel je telefoons los.

Kom, laten we met je mee vliegen.

Onthoud de stemming, ik ben niet zoals jij.

Vergeef me, vlieg weg als een zwerm vogels.

Uit de lucht gevallen met naar beneden getrokken stenen

Het feit dat ik schreeuwend op de richel val,

Ik viel op de bodem van de lijn en ging een beetje liggen

En wat me is bijgebleven, zit binnenin.

voor de ziel, neem je wereld om

Afgedankte vingers wissen

Laten we op het net zitten, kijk naar mijn ogen

Wat we hebben gewassen, zal ons weer in de lading drijven.

Ik weet het, niet onderweg.

Ik weet niet hoe ik moet vertrekken

Ik ben naar de muziek, misschien de mijne en stilte

Ik zal alleen zijn, let op mijn woorden

Misschien houden we er niet van dat de Moskouse rivier overstroomt.

Blijf zwemmen met deze stroming

Het wordt warmer, geef me een pen, laat me niet afkoelen.

Glad komt soms van onbeminde woorden,

Bij de hand houden en niet bellen.

Refrein:

Blijf zwemmen met deze stroming

Het wordt warmer, geef me een pen, laat me niet afkoelen.

Glad komt soms van onbeminde woorden,

Bij de hand houden en niet bellen.

Laten we doornemen wat je hebt meegemaakt.

Ik geloofde niet meer in de rook van nachtgedichten.

Hij raakte de lippen aan en verdeelde de ziel in tweeën.

Hij verborg zijn pijn 's ochtends onzichtbaar.

Ja, en woorden, zoals een woord, strekken zich hoger uit.

En ik ben afhankelijk van wat kinderen aan het lachen houdt.

We zijn als vogels - we weten niet waar onze grenzen zijn.

Wat in ons brandt, kan niet door ons worden gedoofd.

En ik zal alleen maar uit volle borst schreeuwen over de golven

We houden niet van wat met papier-maché is gemaakt.

We zullen de waarheid krijgen en we zijn zo dichtbij

En ergens in mijn gedachten weet ik dat je voor eenheid bent.

Het hart is niet bang om zomaar te stoppen,

Kom op, minder tranen en laten we genieten van het leven.

Houd me vast met een deel van je ziel en laat niet los,

En probeer geen kwetsende woorden te zeggen, tot ziens.

Refrein:

Blijf zwemmen met deze stroming

Het wordt warmer, geef me een pen, laat me niet afkoelen.

Glad komt soms van onbeminde woorden,

Bij de hand houden en niet bellen.

Laten we doornemen wat je hebt meegemaakt.

Ik geloofde niet meer in de rook van nachtgedichten.

Hij raakte de lippen aan en verdeelde de ziel in tweeën.

Hij verborg zijn pijn 's ochtends onzichtbaar.