Lucy - The Divine Comedy

I travelled among unknown men

In lands beyond the sea;

Nor, England, did I know 'til then

What love I bore to thee!

'Tis past, that melancholy dream —

Nor will I quit thy shore

A second time, for I still seem

To love thee more and more.

Among thy mountains did I feel

The joy of my desire,

And she I cherished turned her wheel

Beside an English fire.

By mornings showed, by nights concealed

The bowers where Lucy played;

And thine, too, is the last green field

That Lucy’s eye surveyed.

She dwelt among the untrodden ways

Beside the springs of Dove;

A maid whom there were none to praise

And very few to love.

A violet by a mossy stone,

Half hidden from the eye;

Fair as a star, when only one

Is shining in the sky.

She lived alone, and few could know

When Lucy ceased to be;

But she is in her grave, and oh!

The difference to me!

A slumber did my spirit seal;

I had no human fears.

She seemed a thing that could not feel

The touch of earthly years.

No motion has she now, no force;

She neither hears nor sees —

Rolled round in earth’s diurnal course

With rocks, and stones, and trees.

Ik reisde tussen onbekende mannen

In landen buiten de zee;

Noch, Engeland, wist ik tot dan toe

Wat een liefde heb ik voor u gedragen!

'Het is voorbij, die melancholische droom...

Noch zal ik uw kust verlaten

Een tweede keer, want ik lijk nog steeds

Om steeds meer van je te houden.

Tussen uw bergen voelde ik me?

De vreugde van mijn verlangen,

En zij die ik koesterde draaide aan haar wiel

Naast een Engels vuur.

Door de ochtenden getoond, door de nachten verborgen

De prieeltjes waar Lucy speelde;

En die van jou is ook het laatste groene veld

Dat Lucy's oog onderzocht.

Ze woonde tussen de onbetreden wegen

Naast de bronnen van Dove;

Een meid die er niet was om te prijzen

En heel weinig om van te houden.

Een viooltje bij een bemoste steen,

Half verborgen voor het oog;

Eerlijk als een ster, als er maar één is

Schijnt in de lucht.

Ze woonde alleen, en weinigen konden het weten

Toen Lucy ophield te bestaan;

Maar ze ligt in haar graf, en oh!

Het verschil voor mij!

Een slaap deed mijn geestelijke zegel;

Ik had geen menselijke angsten.

Ze leek iets dat niet kon voelen

De aanraking van aardse jaren.

Geen beweging heeft ze nu, geen kracht;

Ze hoort en ziet niet...

Rondgerold in de dagelijkse koers van de aarde

Met rotsen en stenen en bomen.