Geronimo - The Divine Comedy

While they have been eating

The rain has started falling,

Gradually gathering in strength;

What began a drizzle

Has now become torrential,

And doesn’t look like coming to an end.

The two bedraggled figures

That huddle in the doorway,

With nothing vaguely waterproof to wear,

Are now secretly wishing

They’d listened to their mothers

When being told to always be prepared.

Screaming

'geronimo!',

They run for it down the road;

With an arm around her waist

He leads her to a place

He knows.

Soaked through, but happy,

They squelch up to the landing;

The room before them

Makes a welcome sight.

The coal fire is throwing

Strange shapes upon the hearthrug,

And crying out to be knelt down beside.

She pulls off her jumper

And flings it in the corner;

He picks it up and hangs it on a chair.

She puts on a record

And sings into her coffee;

He puts a blanket round her,

Sits her down

Terwijl ze aan het eten zijn

De regen is begonnen te vallen,

Geleidelijk aan sterker worden;

Wat begon een motregen

Is nu hevig geworden,

En het lijkt niet op een einde te komen.

De twee verfomfaaide figuren

Dat ineengedoken in de deuropening,

Met niets vaag waterdicht om te dragen,

Zijn nu stiekem aan het wensen

Ze hadden naar hun moeders geluisterd

Wanneer u wordt verteld om altijd voorbereid te zijn.

Schreeuwen

'geronimo!',

Ze rennen ervoor op de weg;

Met een arm om haar middel

Hij leidt haar naar een plaats

Hij weet.

Doorweekt, maar gelukkig,

Ze squelch tot aan de overloop;

De kamer voor hen

Maakt een welkome aanblik.

Het kolenvuur is aan het smeulen

Vreemde vormen op de hartenrug,

En schreeuwend om naast je neergeknield te worden.

Ze trekt haar trui uit

En gooit het in de hoek;

Hij pakt het op en hangt het aan een stoel.

Ze zet een record op

En zingt in haar koffie;

Hij slaat een deken om haar heen,

Zet haar neer