Chains - The Airborne Toxic Event

Midnight

I stare out the window from my room

I hear the dogs it’s going to be dawn soon

I wonder where you are

In my mind’s eye

I’m floating alone in the night sky

The treetops, the buildings beneath me

I feel my heart beating

So I try to find anything

To kill the time

To quiet my mind

There’s got to be something

There’s got to be someone

Else still awake in this city

I can’t take another night

I can’t stay

I’ve got to break and break and break

These chains away, away

Bars close

We stumble around through the echoes

Hiding our past in some old clothes

Like its some dirty secret

And I see a face

In the passing light

It’s so good tonight

I’m tired of putting up this fight

There’s got to be somewhere

There’s got to be someone

Else still alive in this city

I can’t hide another night

I can’t stay

I’ve got to break and break and break

These chains away, away

These chains away, away

We lean into the wind

Riding our nerves and choking engines

Built for a time not 50 years old

I can hear the whispering at the door

When I’m alone in this cell

With 10,000 words and nowhere to go

And I wish you could know

How much I still need you

The spell of this town, the graves on the hill

Lit up like a crown

The names on the signs

I can’t even say

Have to break and break and break

These chains away, away

These chains away, away

Sometimes I feel the pain

At the heart of this ember

All these ashes I choke on

Does anyone remember

Where we came from, where we came to

A place with no center and no edge

And no end

Middernacht

Ik staar uit het raam vanuit mijn kamer

Ik hoor de honden, het wordt binnenkort ochtend

Ik vraag me af waar je bent

In mijn geestesoog

Ik zweef alleen in de nachtelijke hemel

De boomtoppen, de gebouwen onder mij

Ik voel mijn hart kloppen

Dus ik probeer iets te vinden

Om de tijd te doden

Om mijn geest tot rust te brengen

Er moet iets zijn

Er moet iemand zijn

Anders nog wakker in deze stad

Ik kan niet nog een nachtje aan

Ik kan niet blijven

Ik moet breken en breken en breken

Deze kettingen weg, weg

Bars sluiten

We strompelen door de echo's

Ons verleden verbergen in wat oude kleren

Alsof het een vies geheim is

En ik zie een gezicht

In het voorbijgaande licht

Het is zo goed vanavond

Ik ben het beu om deze strijd aan te gaan

Er moet ergens zijn

Er moet iemand zijn

Anders nog in leven in deze stad

Ik kan niet nog een nacht verstoppen

Ik kan niet blijven

Ik moet breken en breken en breken

Deze kettingen weg, weg

Deze kettingen weg, weg

We leunen tegen de wind in

Rijden op onze zenuwen en verstikkende motoren

Gebouwd voor een tijd die niet 50 jaar oud is

Ik hoor het gefluister aan de deur

Als ik alleen in deze cel ben

Met 10.000 woorden en nergens heen

En ik wou dat je het kon weten

Hoe hard ik je nog nodig heb

De betovering van deze stad, de graven op de heuvel

Verlicht als een kroon

De namen op de borden

Ik kan niet eens zeggen

Moet breken en breken en breken

Deze kettingen weg, weg

Deze kettingen weg, weg

Soms voel ik de pijn

In het hart van deze sintel

Al deze as waar ik in stik

Herinnert iemand zich?

Waar we vandaan kwamen, waar we naar toe kwamen

Een plaats zonder centrum en zonder rand

En geen einde