Vespre - Roger Mas, Els Pets

Cap al vespre s quan, ests com cansat,

I no saps el que fer i et quedes fixat,

I et trobes molt sol, i el soroll s’esvaeix,

I mires el carrer i no hi ha gaire gent.

I canvien els sons i tot sembla ms mort,

I vols cridar ben fort, que ests fins els collons.

Cap el vespre ests trist i no saps on anar,

I et prepares un wisky i no te’l pots acabar.

I t’encens un cigarro, sense ganes de fumar

I l’apagues aviat i et tornes a aixecar,

I de sobte tens por, de sentir-te tan buit,

I te’n vas cap al pub i no hi trobes ning.

I surts fora el carrer, i comences a crrer,

I el vent et va assecant, el que sembla una llgrima,

I t’atures cansat, amb el nas ple de mocs,

I t’empatxes de nit i respires ben fort, fort, fort.

Cap al vespre s quan ests com cansat,

I no saps el que fer i et quedes fixat,

Cap al vespre ests trist i no hi trobes ning,

I mires al carrer i no hi ha gaire gent.

Tegen de avond, wanneer je moe bent,

En je weet niet wat je moet doen en je blijft gefixeerd,

En je bent erg eenzaam, en het geluid vervaagt,

En je kijkt de straat uit en er zijn niet veel mensen.

En de geluiden veranderen en alles lijkt doder,

En als je heel hard wilt schreeuwen, zit je tot aan je nek.

'S Avonds ben je verdrietig en weet je niet waar je heen moet,

En je maakt een whisky voor jezelf en je krijgt het niet op.

En je steekt een sigaret op, niet willen roken

En je zet het snel uit en staat weer op,

En plotseling ben je bang, om je zo leeg te voelen,

En je gaat naar de kroeg en je vindt daar niemand.

En je gaat de straat op, en je begint te rennen,

En de wind droogt je uit, wat lijkt op een traan,

En je stopt moe, met je neus vol slijm,

En je komt 's nachts vast te zitten en ademt hard, hard, hard.

Tegen de avond, als je moe bent,

En je weet niet wat je moet doen en je blijft gefixeerd,

Tegen de avond ben je verdrietig en vind je daar niemand,

En je kijkt de straat uit en er zijn niet veel mensen.