0/1023 - Renato Zero

Non ho piy identit`

sono solo un’ombra, io.

Cerco la verit` ma non so qual h.

Ad un tratto ho perduto me

per un dio che non so chi h

ridere non si pur

tra un bullone e l’altro, io

nella citt` di vetro che non finir`…

Io vado cosl cieco di me e non saprr perchh

non rido piy, non penso piy solo senza perchh

non vibro piy, non amo piy, se vivo non lo so…

un fantasma che somiglia a me

sempre notte, luce che non c’h

parlo soltanto a donne tra mille altre ombre

ma l’eco che risponde non h realt`.

Io vado cosl cieco di me e non saprr perchh

non rido piy, non penso piy solo senza perchh

non vibro piy, non amo piy, se vivo non lo so…

ero un uomo con la fantasia

facevo strani sogni mi inventavo il rosa, io

ma il tempo non ha tempo per la mia poesia

ridere non si pur

tra un bullone e l’altro, io

nella citt` di vetro che non finir`…

Ik heb geen identiteit meer

Ik ben maar een schaduw, ik.

Ik ben op zoek naar de waarheid, maar ik weet niet wat h.

Ineens verloor ik mezelf

voor een god weet ik niet wie h

je kan niet lachen

tussen de ene bout en de andere, me

in de stad van glas die nooit zal eindigen ...

Ik word zo blind voor mezelf en ik zal niet weten waarom

Ik lach niet meer, ik denk niet meer alleen zonder waarom

Ik tril niet meer, ik heb niet meer lief, als ik leef weet ik het niet meer...

een geest die op mij lijkt

altijd nacht, licht dat er niet is

Ik spreek alleen met vrouwen tussen duizend andere schaduwen

maar de echo die reageert is niet de werkelijkheid.

Ik word zo blind voor mezelf en ik zal niet weten waarom

Ik lach niet meer, ik denk niet meer alleen zonder waarom

Ik tril niet meer, ik heb niet meer lief, als ik leef weet ik het niet meer...

Ik was een man met een fantasie

Ik had vreemde dromen, ik heb roze uitgevonden, ik

maar tijd heeft geen tijd voor mijn poëzie

je kan niet lachen

tussen de ene bout en de andere, me

in de stad van glas die nooit zal eindigen ...