Тополя - Марк Бернес

Там тополя сажали мы с тобою.

Сгибались эти прутики, дрожа,

А нынче серебристою листвою

Стучат в окно второго этажа.

Теперь их тень над улицей

нависла,

Теперь листва их гордо шелестит.

Неужто впрямь растут они так быстро

Иль это просто время так летит?

Случилось так, что я теперь далёко

От нашего с тобою городка.

Меж нами бесконечная дорога,

Что только в снах бывает коротка.

Шумит тайга над снежною долиной,

И никаких в помине тополей,

Но горьковатый запах тополиный

На дне глубокой памяти моей.

Daar hebben we samen met jou populieren geplant.

Deze twijgen waren gebogen, trillend,

En nu zilverachtig blad

Ze kloppen op het raam op de tweede verdieping.

Nu is hun schaduw over de straat

opgehangen,

Nu ritselen hun bladeren trots.

Groeien ze echt zo snel?

Of vliegt de tijd gewoon voorbij?

Het is zo gebeurd dat ik nu ver weg ben

Van onze stad met jou.

Er is een eindeloze weg tussen ons

Dat is alleen in dromen kort.

De taiga ritselt over de besneeuwde vallei,

En geen melding gemaakt van populieren,

Maar de bittere geur van populier

Op de bodem van mijn diepe geheugen.