The Wait - Laura Stevenson

My life’s work is waiting for a train to come

Not driven by a living thing

No free will will I wait for

My masterpiece is running in place

Charting distances I run

Lifting blocks but building nothing

Touching each one and walking off screen

This isn’t moving, break my legs

With the strength of a thousand, won’t you

Take a once very capable brain

And make it quiet, make it sane

And never able to work the same again

Now that the alkaline taste in my mouth

It runs through my throat, into my nose

And I know it’s going to kill me

It’s killing me, it’s killing me

Oh, the wait is killing me

Mijn levenswerk is wachten op een trein

Niet aangedreven door een levend wezen

Ik wacht niet op een vrije wil

Mijn meesterwerk loopt op zijn plaats

Afstanden in kaart brengen die ik ren

Blokken optillen maar niets bouwen

Elk aanraken en van het scherm lopen

Dit beweegt niet, breek mijn benen

Met de kracht van duizend, nietwaar?

Neem een ​​ooit zeer capabel brein

En maak het stil, maak het verstandig

En nooit meer hetzelfde kunnen werken

Nu de alkalische smaak in mijn mond

Het loopt door mijn keel, mijn neus in

En ik weet dat het me gaat vermoorden

Het vermoordt me, het vermoordt me

Oh, het wachten maakt me dood